Czy to normalny związek?

Witam Serdecznie!!! W 2003 roku wdałem się w internetowy romans. Było to wyłącznie platoniczne zuroczenie, bez planów na przyszłość. O tym "romansie" dowiedziała się żona, kiedy to przez przypadek wpadło jej do ręki kilka listów napisanych do tej Kobiety. I zaczęło się oczywiście - włamywanie na pocztę, poszukiwanie numeru telefonu do danej osoby itp.

Atmosfera była bardzo napięta, wobec czego zostałem poproszony o wyniesienie się z domu. W międzyczasie wniosłem sprawę do sądu o rozwiązanie małżeństwa. Po dwóch miesiącach porozumieliśmy się i postanowiliśmy zacząc od nowa.

Na początku było nawej w miarę dobrze, ale po pewnym okresie żona przynajmniej raz w tygodniu zaczęła powracać do tamtej historii. Z jednej strony chciała prawdy, a z drugiej wszystko, co powiedziałem, nie było dla niej logiczne i zarzucała mi kłamstwa, i to, że przez całe życie oszukiwałem ją i zdradzałem. Nieraz powtarzałem, proszę, zamknijmy ten temat, i żyjmy sprawami bieżącymi. Bez skutku.

Był czas kiedy wyrzuty narastały, potem było spokojniej i powtarzało się to bardzo cyklicznie. Na domiar złego, przegladając zdjęcia na laptopie pewnego pieknego dnia, pojawiło się zdjęcie tej Kobiety. I zaczeło się od nowa. Że muszę ją bardzo kochać, bo nie wyrzuciłem fotki albo że zapewne utrzymuję z nią nadal kontakty.

Żona stała się strasznie podejrzliwa. Zaczęła przeglądać komórki i przetrząsac moje rzeczy osobiste. Włącznie z laptopem - nie muszę dodawać, że to jest wbrew moim zasadom i uważam to za naruszenie mojej prywatności.

Zacząłem się źle czuć w tym związku. Mówiłem, żeby lepiej zajęła się naszym uczuciem, a nie szukała dziury w całym. Ona odpowiadała, że ja nabroiłem, więc muszę jej udowadniać moje uczucia do niej. A sytuacja na tyle ją zmieniła, że nie potrafi okazywać mi uczuc tak, jakbym tego chciał. W każej sytuacji, nawet w łożku w nocy, powracała do tematu mojej zdrady.

Ta sytuacja trwa do tej pory. Czuję się zmęczony psychicznie. Miesiąc temu zostawiłem komórkę w domu, a ona, kozrystając z okazji, przejrzała wszystkie rozmowy i esemesy. Posunęłą się do tego stopnia, że pod podejrzany esemes czy też numer telefonu postanowiła osobiście zadzwonić. Więc wykonała dwa telefony m.in. do mojej koleżanki z pracy. Nie podobało mi się to, bo to mnie ośmieszało, więc postanowiłem dać jej do zrozumienia, że taka praktyka jest niedopuszczalna.

Nie odzywałem się do niej przez dwa tygodnie - miałem nadzieję, że zrozumie błąd, bo zawsze wiedziała, że nie toleruję tego zachowania, i skruszy się, ale oczywiście wszystko odwróciło się przeciwko mnie. Że ja jestem zimny, nieczuły itp. Od pewnego momentu w złych chwilach zaczyna uciekać do innego łóżka, ściąga obrączkę, usuwa z segmentu, ścian nasze wpólne zdjęcia. Wykasowała mnie nawet z naszej-klasy (co mnie bardzo uderzyło). Rezygnuję z wszelkich zajęć, na które razem uczęszczaliśmy, włącznie z odwołaniem sylwestra. Do tego ciągle wmawia mi, że ją zdradzam całe życie, a ostatnio bezczelnie zarzuciła mi, że oszukuję rodzinę pod względem materialnym.

Żadne argumenty nie pomagają. Staje się strasznie poodła i mściwa. Sama nie chodzi na zajęcia taneczne, ale mnie zarzuca, że chodzę tam wyłącznie po to, by obciskiwać kobiety. Zajęcia taneczne wymagają ćwiczeń, więc w sobotę wyszedłem na zajęcia klubowe - po przyjściu w drzwiach zadała pytanie, czy mi było z nią dobrze, po czym uderzyła mnie w twarz. Zażądała, żebym spał na łożku, w ktorym ona do tej pory spała, bo jej tam nie wygodnie. Ja powiedziałem, że nie uciekałem ze wspólnego łóżka, więc dlaczego mam tam spać, po czym dałem propozycję, żeby położyła się we wspólnym łóżku, bo jest na tyle szerokie, że może swobodnie w nim spać i nie być blisko mnie. Jej to nie wystarczyło - przeniosła moją pościel do tamtego łózka - nie chciałem się kłócić, więc uległem. Zauważyłem potem, że tylko raz rozłożyła tamto łózko. Czy to nie przykre zachowanie?

Na sylwestra naszykowałem stół, postawiłem również i dla niej talerzyk i kieliszek. Patrzyła cały czas w telewizor odwrócona tyłem do stołu. Nawet na chwilę nie podeszła do stołu. O pólnocy złożyłem życzenia, po czym zostałem obrzucony tymi samymi zarzutami co zawsze. Dzieciom tłumaczyła się, że nie podeszła do stołu, bo nie miała zaproszenia.

I ona mówi o miłości, że mnie kocha i że inne tak nie potrafią - a ja mam dość takiej miłości. Nawet w łózku, od lat, jak tylko idziemy spać, zaraz zadaje to samo pytanie, czy ją kocham. Jak odpowiadam, że tak, to okazuje się, że to jest wymuszone, że nie powiedziałem tego odpowiednim tonem. Niejednokrotnie samo pytanie zadane przez nią powoduje, że mam dość nawet czułego dotykania jej, a nawet kochania się. A może ona od czasu do czasu mogłaby nachylić się i powiedzieć, jak mnie kocha? Czy to jest miłość? Coraz częściej marzę o rozstaniu i o czystym, szczerym uczuciu, pozbawionym zaborczości i kontroli. Obecnie nie wiem, czy do niej coś czuję i czy przez gardło przeszłoby mi słowo kocham. Nie czuję też pociagu fizycznego. Jak patrzę na nią, kojarzę ją z podłą złośliwością. Czy to normalny związek? Czy toksyczny? Pozdrawiam, Darek.P