Doły i samookaleczanie się - czy są znikąd?

Cześć!
Miałam dokładnie taki sam problem mając 13 lat. MIałam straszną depersje przez pół roku. Oczywiście miałam powódy. Nowa szkoła i nowe otoczenie. Byłam gnębiona w szkole za to, że lepiej się uczę i jedna z moich rówieśniczek mnie straszyła, że mnie pobije. A drugim powodem był chłopak. W tym wieku pierwszy raz się zakochałam, a on mnie zranił... Pierwszy raz coś takiego poczułam jak wtedy... Płakałam, ciełam się... z nikim nie rozmawiałam chodziłam smutna ubrana na czarno... Nie Emo... nigdy nie należałam do tej subkultury poprostu się czułam jak te kolory, w których byłam. Raz chciałam popełnić samobujstwo... Położyłam się na tory... Nie radziłam sobie z życiem... Myślałam że to za trudne... Wtedy uratowała mnie starsza kobieta kazała mi zejść z nich i krzyczała na mnie... Ja tylko powiedzialam żeby mnie zostawiła i z łzami w oczach pobiegłam do domu... tak wyglądało 10 miesięcy... potem rodzice się zorientowali że coś jest nie tak.. kazali mi mówić co się dzieje ale ja nic... Potem przyjaciółka jednego dnia powiedziała mi "Milena! Nie mogę tak na Ciebie patrzeć choć..." Zaprowadziła mnie do swojej cioci która była psychologiem... Przez trzy miesiące chodziłam do niej na wizyte... Na początku mówiłam że to nic nie da, ale po miesiącu widzialam poprawe... Moja przyjaciółka rodzina i psycholog pomogli mi wyjść z tego... Dzisiaj mam 15,5 lat i czuje się wspaniale. Jestem szczęśliwa i radze sobie z życiem... Każdy nowy dzień witam z uśmiechem... A czarne ubrania wydałam, bo mam nadzieje, że mi sie już nie przydadzą. A mgr Paulina Stolorz ma racje... Musisz się wybrać do psychiatry i nie zamykać wszystkiego w sobie...

Jeżeli chcesz porozmawiać możesz pisać: 6087535

Cześć.! Powiem Ci, że miałam podobny problem, lecz moim głównym powodem samookaleczenia się był alkoholizm moich wujków, bo z nimi mieszkam i niestety nie mam zbyt ciekawego życia. Jednak odkąd chodzę do pani psycholog moje życie się zmieniło... Gdy od niej wychodzę jestem napawana optymizmem. :) Wiele dla mnie zrobiła.
Na Twoim miejscu poszłabym to psychologa. A nawiązując do Twojego Pedagoga to nie wiem dlaczego pracuje z dziećmi jak w ogóle lekceważy twoje "uzależnienie", bo tak to można nazwać.

Problem samookaleczenia nie rozwiązuje problemów... Bo później, gdy będziesz chciała wyjść na plażę to jak? W długim rękawie?
Ja okaleczając się chciałam "wypchnąć" swój ból na światło dzienne... to nie jest tak, ze chciałam bardziej cierpieć. Jednak sprawiało mi to wyzwolenie.

Życzę Ci, żeby życie Cię cieszyło i żeby było wszystko w jak najlepszym stanie. ;) Pozdrawiam gorąco.

Leczę się już 9 lat i wiem dokładnie jak to jest mieć taki problem. Najważniejsze to mieć z kim pogadać i mam tu na myśli jakiegoś fachowca.

Nie wiem, co robić... Miesiąc temu mój były chłopak zerwał ze mną po 2,5 roku bycia razem... Był to związek na odległość, ale mimo to jest On dla mnie ważny jak nic innego! Dzięki niemu nie cięłam się 1,5 roku. Jednak po tym, gdy odszedł, znów zaczęłam to robić... Moje przyjaciółki nie chcą ze mną rozmawiać, ponieważ uważają, że to, co robię, to mój wybór. Kiedyś próbowały zaprowadzić mnie do pani pedagog, ale ja boję się o tym opowiedzieć, ponieważ mieszkam w małej miejscowości i wszyscy znają i szanują tu moich rodziców... a nie chcę popsuć im opinio... Co mam robić?