Gdzie znajdę pomoc?

Pomyślałem, że być może moje słowa dodadzą Ci chęci do działania, bo nie wiem dlaczego, ale "poczułem" iż powinienem się wypowiedzieć tu i teraz. W przeciwieństwie do Ciebie ja mam już 37 lat i uważam, że co najmniej kilkanaście z nich zmarnowałem poprzez bezsilność, głupotę, opory, wycofanie, bierność itp. Niestety, a może i lepiej późno niż wcale, otrzymałem to o czym nawet nie marzyłem.

Wszystko zaczęło się w bardzo młodym wieku i trwało prawie 20 lat. Zaliczyłem setki lekarzy typu psycholog, terapeuta, psychiatra a i nawet szpitali psychiatrycznych i kilka prób samobójczych. Ale w moim przypadku idealnie sprawdziło się powiedzenie, że nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Wszystko jest względne. Całe dnie spędzałem w łóżku, zero aktywności. I nie jest powiedziane, że leki wszystko załatwią. Przede wszystkim potrzebna jest chęć, bo do walki nie bardzo jest siła, ale zapewniam Cię - póki nie spróbujesz to się nie przekonasz.

Ważne właśnie aby móc się wypowiedzieć, opowiedzieć komuś zaufanemu o sobie. Już zrobiłeś ważny krok, bo tu napisałeś i oby tak dalej. Nie ręczę, ale na pewno jak nie leki to psychoterapia czy nawet bliska osoba, wiara, motywacja, żeby tylko coś chociaż "drgnęło".

Naprawdę trzymam kciuki bo na pewno Ci się uda tylko cokolwiek podziałaj. Nieważne co, czy leki, czy marzenia, czy nadzieja tylko żeby było cokolwiek, a nie tylko wegetacja, która mnie teraz, z perspektywy jej zakosztowania, a właściwie długoletniego przeżycia doprowadziła do m.in. tego, że teraz to piszę do Ciebie, bo nie mogę nic nie zrobić, żeby kogoś nie ostrzec przed tym, co wg. mnie jest naprawdę okropne!

Broń się, bo ja to zrobiłem po prawie 20 latach. A miałem pełny komfort typu troskliwa opieka, leczenie, przyjaciele itp. Jednak to wszystko nic nie dało, bo ja nic nie zrobiłem, tylko leżałem w łóżku, bo już tak się przyzwyczaiłem i wegetowałem. Strasznie mi zależy, żeby nigdzie, nigdy i nikogo nie dotknęło to, co mnie!!!

A tu coś mnie tknęło, że może Ci to grozić, zwłaszcza, że nie masz tego komfortu co ja. Moją wypowiedź potraktuj jako sygnał. Oprócz tego co tu radzi psycholog jestem jeszcze np. ja. I widzisz Ty właściwie już drgnąłeś z letargu, jak ja ten stan nazywam. Oby tylko moje wypociny Ci coś dały. Możesz zadzwonić - chętnie pogadam, niekoniecznie przez telefon, bo to kosztuje - form kontaktu jest wiele. Można przez NK czy choćby skype, bo to jest akurat za darmo . W razie czego - 694227173 kom. Nie może kogoś spotkać to co mnie, nie dopuszczam takiej myśli!!!