Jak dać sobie radę po rozstaniu?

Gdy czytam opis kamiennej, jakbym czytała o sobie. Też 5 lat związku, też z symptomami toxicu. Kochałam go i kocham nadal, mimo, że minęły 2 lata od rozstania i mimo, że zdążyłam się zakochać w kimś innym. Tak się jednak dzieje, że za każdym razem moje szczęście z kimś nowym trwa najwyżej kilka miesięcy, a nawet nie i kończy się, bo żaden partner nie daje rady wytrwać. Każdego podświadomie porównuję do niego. Nie wiem czy kiedykolwiek zapomnę o tym, co mnie spotkało. W końcu to 2 lata, a ja nadal go kocham, mimo każdej krzywdy.

Rozstałem się z nią 4 lata temu i boli dalej. Wydaje mi się, jakby to było wczoraj. Ona wyszła za mąż, jej dziecko ma już chyba ze 3 latka. A ja dalej śnię o niej. Dalej płaczę. Przecież to niesprawiedliwe. Przecież to mi mówiła, że jestem miłością jej życia. Mówiła, że kocha. Po co mi zawróciła w głowie? Szkoda gadać...

Ja zostałam zdradzona. Jestem w związku prawie 9 lat - w tym prawie 3 lata małżeństwa. Od pół roku się rozstajemy. To pewne, że nie mogę do niego wrócić-zwłaszcza, że jego starania kończą się na paru słowach i nijakich gestach. Właściwie to się nie stara o nas. Strasznie mnie to boli. Prawie 9 lat razem, do tego ślub!! Strasznie cierpię!! Nie wiem jak mam sobie poradzić.

To może być głupie pytanie. W każdym razie nic nie stracę jak spytam. To mój drugi prawdziwy związek w życiu. Pierwszy był z osobą która przez rok potrafiła mnie "szantażować" mówiąc, że jeżeli z nim zerwę to się zabije. Udało mi się z tego wyjść! Bo w końcu im więcej ludzie mówią o samobójstwie tym mniejsze prawdopodobieństwo, że to zrobią... gdyby chciał to zrobić naprawdę zrobiłby to po cichu - tak mi mówił jego ojciec i dzięki tej osobie udało mi się ułożyć życie. W każdym razie byłam załamana, bo przez 3 miesiące nocami stawał pod moimi oknami, pisał wiersze, rysował szczęśliwych zakochanych ludzi, a potem to samo tło, ale już tylko z jedną osobą. Przeżyłam to! A dzięki komu? Dzięki właśnie temu drugiemu. Pierwszy raz w życiu poczułam się kochana i szanowana jako kobieta. Mówił, że jestem śliczna - ale nigdy szczególnie, po prostu śliczna. Kiedy mówił "masz troche za duży brzuch" mówił konkretnie. Tutaj może powinnam się sama już domyślić, że może coś jest nie tak. Ale wieczorne smsy, to on zaprosił mnie pierwszy do swoich rodziców, mówiąc że "chce cie przedstawić jako swoją dziewczynę". Wiedząc, że będąc z kimś 2 miesiące, dzięki temu że miałam już związek, i tak pojechałam. I to był mój błąd, bo wypadało później zaprosić i jego, a wyszło z tego, że zrobiliśmy sobie mega poważny związek. Jestem jeszcze młoda, mam 20 lat. Z jednej strony, no cóż, może i troche za szybko na takie myślenie, ale czemu nie? Przy nim czuje się bezpieczna, do tego szanowana [odsuwa krzesło, lubi się przytulać i to on pierwszy powiedział, że coś do mnie czuje] i do jakiegoś czasu chciana. Wyobraźcie sobie mój wstręt do mężczyzn po pierwszym związku. Nie chciałam tego przeżywać jeszcze raz. A jednak tak mi zawrócił w głowie, że, przyznam, sama go pokochałam i zechciałam. Bajka nie trwała długo, bo z jakieś 3 miesiące. Mamy wspólnych znajomych, wszyscy cieszyli się z tego, że jesteśmy razem, zdziwiło ich to na początku, ale jak nas widzieli razem, szczęśliwych, to nie mieli żadnych wątpliwości. I nagle? Usłyszałam, że źle się ubieram, że nie może się patrzeć na mój uśmiech, bo jest ochydny i że wolałby żebym ważyła tyle ile jego wcześniejsza. Fakt, może nie jestem jakimś patykiem z długimi nogami [chociaż długość moich nóg jest naprawdę w porządku - co no, wielu ludzi mi mówi, że mam zgrabne i ponętne nogi] ale jakaś mega gruba też nie jestem. Waże 55kg. Sadełko na brzuszku związało się napewno przez zaprzestanie codziennych ćwiczeń i większej ilości piwa. Ale nikt nie jest w stanie spytać się, czy może jestem w ciąży, bo aż tak źle nie jest. W każdym razie do czego zmierzam. Mówiąc mi to zerwał ze mną. Może w taki sposób opowiedziany sposób brzmi to dość komicznie, ale tak naprawdę było. Siedział smutno wpatrzony w jeden punkt przez spory czas i spytałam się co go dręczy. Nie chciał mi powiedzieć, ale w końcu się przemógł. Dopowiedział też "jestem zbyt młody i niedojrzały na to, żeby być w tak poważnym związku". Całą noc zastanawiałam się gdzie popełniłam błąd, że nagle zwątpił. Bo przecież gdyby był szczęśliwy to nie myślałby o tym, żeby mnie zmienić, ani o tym, że jest źle. Nigdy w życiu nie mówiliśmy sobie że to własie my jesteśmy sobie przeznaczeni. Fakt, śmialiśmy się kiedyś i była mała kłótnia o imie rzekomego przyszłego dziecka. Ale to bardziej z mojej obawy przed zostaniem [w jakims niechcianym przypadku] samotną matką - taki test, czy by ze mną został. Zdał go oczywiście wyśmienicie. Czułam się strasznie. Z jednej strony chciałam to naprawić, powiedzieć mu, że go kocham i dla niego przejdę na dietę, będę pracować nad swoją idealizacją kobiecości, ale no... to "zbyt młody" zatrzymywało mnie przed tym wyznaniem. Następnego dnia zadzwonił i powedział, że żałuje. Że w końcu miał chwilę, żeby ode mnie odetchnąć i zauważył, że beze mnie sobie nie da rady. Spotkaliśmy się na neutralnym gruncie. Przypadkiem zresztą, w tym samym miejscu w którym byliśmy kiedy pierwszy raz się całowaliśmy. Myślałam, że będzie lepiej. A tu co... "jestem jeszcze zbyt młody, chce się pobawić. jesteś moją pierwszą dziewczyną z którą to robiłem, ty masz już doświadczenie, bądźmy ze sobą za 3 lata jak dojrzeje". Wyśmiałam go. Nagle zmienił zdanie proponując mi otwarty związek. Wyśmiałam go. To boli pod względem tego, że ja nie wystarczam, a do tego, że nie jestem dobra w tym, bo skoro chce spróbować z inną... rozumiem nie wiem, doświadczenie z prostytutką, myślę też nad trójkątem, nie mówie że nie. Ale z naszymi koleżankami? Bo zawsze miał takie marzenie? Bo są ładniejsze, zgrabniejsze? To w końcu mu się podobam? Zostałam z nim jeszcze chwilę, bo mam do niego słabość. nie potrafiłam, go również walnąć w twarz i się odwrócic. I nagle powiedział, że chce jednak dalej naszego związku. - hipokryzja. Kiedy tak odpowiedziałam, zaczął znowu wypominać mi mój wygląd. Bardzo dosadnie i niemiło. Spytałam się go czy robi to specjalnie? Tak, żeby odsunąć od siebie tą myśl, która mu wróciła, że chce dalej być ze mną. Bo za miesiąc i tak pomyśli o innych. Pożegnaliśmy się. Już nie płakałam, bo w końcu potraktował mnie dość przedmiotowo. Wieczorem dostałam jednak smsa "ostatecznie chce być z tobą. teraz zależy to już tylko od ciebie!". Zaraz dostane szajby. Bawi się mną jak chce. Najgorsze jest to, że ja to widzę ! I dalej wiem, że gdyby przyleciał z kwiatkiem i powiedział że mnie kocha i tak będę chciała do niego wrócić. To niedorzeczne. Nie, nie zgodzę się na żadne "zastąpianie mnie" innymi kobietami. Wiem też że za trzy lata to już nie będzie to samo. [sam później jednak zaprzeczył sobie, że nie mógłby znieść mojego widoku z innym chłopakiem, nawet gdyby myślał, że to i tak tylko przelotny romans-a sam chce mnie na taki widok wystawić!] ahhh.... widze, że mnie kocha. CO robić?! Czy jest szansa, żeby jakoś ujarzmić jego męskie porządanie? Czy jest szansa że kiedys nie będzie chciał innej? Czy jest szansa, że kiedys nie będzie myslał schematem "mam mniej partnerek niż moja kobieta"? To naprawdę boli.