Jak odzwyczaić się od brania leku nasennego IMOVANE?

Bardzo ale to bardzo ciężko wyjść z takiego stanu, ale mnie się udało, ponieważ wstyd mi było już ubiegać się o tabletki, bardzo wstyd i zdałam sobie sprawę, że bardziej mnie dobijał ten wstyd aniżeli to cierpienie, tamto było cięższe do zaakceptowania przeze mnie. Zdałam sobie sprawę, że skoro tak się źle mam, gdy nie wezmę tabletki oraz że zamiast o życiu codziennym myślę o tabletkach oraz o spaniu, że nie mogę doczekać się kiedy nadejdzie pora możliwa bym się zdrzemnęła po tabletce, bo biorąc, a nie śpiąc, nie było to już wcale przyjemne takie funkcjonowanie. Zaparłam się i zrobiłam plan, twardo wydzieliłam, podzieliłam tabletki, do kiedy mi starcza, do kolejnej wizyty, bym oczami nie świeciła przed lekarzem, który chce mnie jedynie wspomóc, a ja tu robię z siebie wraka z dnia na dzień i kombinuje co tu nabujać lekarzowi. A KŁAMAĆ PO PROSTU NIE ZNOSZĘ, więc i to mnie dobijało, a nie znoszę zwłaszcza lekarzy, ponieważ to jest tak jakbym sobie sama "grób ścieliła". Wpadała w swoje własne sidła, czy jak kto chce może to nazwać po swojemu, co jak co, ale lekarza oszukać to siebie oszukać,
a więc zaczęłam sukcesywnie /a miałam poodkładane w różnych miejscach i podzielone bym się nie pomyliła biegnąc po tabletkę gorączkowo jak zwykle. Zmniejszałam dawki ale nie "książkowo" dokładnie, że np co dwa tygodnie czy coś tylko walcząc /czytaj : przetrzymując i jeśli trzeba było to unikając sytuacji, gdzie bym nie wytrzymała powiedzmy wtedy bez prochów/ i zmniejszając dawki zgodnie z tym czy byłam w miarę gotowa do kolejnego zmniejszenia. Pilnowałam też równych odstępów czasu, jeżeli w opisie znalazłam że ten lek funkcjonował/nie pamiętam już dziś, a nie chce mi się szukać/ np do 9 godzin to wmawiając sobie, że jest on nadal w organizmie i mimo, że mniej funkcjonuje to jak najmniej "zazębiać" go kolejna dawka, tak więc z początku zamiast 4 razy na dobę obliczałam najpierw jakie do tej pory przerwy były pomiędzy dawkami /a były jak się zdumiałam nieregularne także!/. Zredukowałam do tych trzech dawek i zmniejszając godziny a ostatnia dawkę zawsze przed snem i wyciszałam się nie robiąc nic konkretnego przed snem co by pobudzało moją aktywność psychiczną, po prostu próbowałam się znużyć, siadałam sobie w kąciku i np czytałam Biblie albo wspominałam sobie jakieś przyjemne sytuacje z życia jak np. niejedne fajne wakacje, marzyłam sobie i tak aż mi się ziewało i potem dosłownie biegłam do łózka, jeśli czułam moment, że mnie sen łapie.
To był koszmar ten odwyk, zaiste, włącznie z efektami fizycznymi z tym, że już dokładnie nie pamiętam/minęło ok 6 lat/, było mi słabo i duszno, to pamiętam na pewno, ale wiele innych objawów było, acha, nawet zdarzało mi się, że robiłam tak, że jak się źle czułam i to było psychosomatyczne to by siebie oszukać brałam zwykły paracetamol i wmawiałam sobie, że musi do cholery pomóc, bo ja z tym nałogiem skończyć muszę! Już mi wystarczało, że palę od lat, bo jestem nerwowa a tu jeszcze takie upodlenie, takie poddanie się, takie niesamowite zmiany w zachowaniu, osobowości czy coś. To trucizna po której wcale nie czułam się po dłuższym czasie dobrze, a wręcz nie umiałam nawet się uśmiechnąć, a leki w ciągu dnia narastały i bałam się wręcz kontaktu z ludźmi!
Muszę jednak pocieszyć ciebie oraz innych którzy czytają, a chcieliby podjąć decyzje o rzuceniu prochów. Otóż nie trwało to wcale tak długo jak się z tym liczyłam, że mogło, nie chce skłamać ile bo nie pamiętam, bo skupiałam się na liczeniu dawek i godzin na przerwy i redukcji oraz wypełnieniu czasu POMIMO TOTALNYCH DEKONCENTRACJI ITD ale pamiętam, że w stosunkowo szybkim czasie zaczęłam sukcesywnie czuć się lepiej oraz czuć się znowu "sobą".
Nie powiem, że teraz nigdy nie biorę przeciwlękowych ale zawsze biorę tylko tyle /a staram się mniej/ ile lekarz mi zaleci jako wspomagająco do leczenia i NIGDY ALE TO NIGDY JUŻ NIE SZUKAM WYMÓWEK I WYTŁUMACZEŃ DLA LEKARZA BY DOSTAĆ LEKI TAKIE, ZDAJE SIĘ JEDYNIE NA JEGO DECYZJĘ. Nie biorę ich wiec nieustannie a okresowo i wspomagająco. Pamiętam jak raz nie spalam PRZEZ TRZY TYGODNIE:(, nie jadłam itd. źle ze mną się działo, lekarz zadecydował, że powinnam dodatkowo koniecznie przyjmować nasenne w takiej sytuacji, a ja stwierdziłam: "panie doktorze, jeśli mi pan powie, że mam czy że mogę nie spać ażeby tylko się nie uzależnić, to ja postąpię wg pańskiego zalecenia". /Lekarz jednak zdecydowanie wtedy stwierdził, że absolutnie nie i że muszę spać/.
Ludzie, zdajcie się na lekarza swojego, a nie kombinujcie, bo we własne sieci się zaplączecie i potem będziecie płakać, bo potem to się jest już jak zombie:(.