Jak pomóc siostrze, która jest w depresji, a żyje z synem w takim samym stanie?

Wielkie dzięki za chęć niesienia pomocy, za cenne rady. Nie wiem czy zdołam skłonić siostrę na wizytę lekarską.O konieczności myślenia o przyszłości bratanka niejednokrotnie usiłowałam rozmawiać, ale każda próba rozmowy na ten temat denerwuje siostrę. Ona jest przekonana, że nie ma ratunku dla chorej duszy syna, bo On nigdy nie zgodzi się na rozmowę z lekarzem, uważając taką propozycję za chęć robienia z Niego wariata. Wyczuwam, że siostra się Go boi, godząc się na wszystkie Jego pomysły, siedzi cichutko jak przysłowiowa "mysz pod miotłą". Ucieka w choroby, by wzbudzić w Nim litość. Po powrocie z pogrzebu mojego syna, wylądowała w łóżku, nigdzie nie wychodzi, a dzieląc ze mną ból, cierpi i z tego powodu, że syn nie był razem z nią. Płaczącym głosem mówi, że nic ją nie interesuje, że życie straciło sens i dobrze, że o niczym nie musi myśleć, bo syn "przejął całą inicjatywę w swoje ręce". Ona jest po prostu roślinką w tym domu, "podlewaną", bo daje "tlen". To okrutne.
Sama jestem pogrążona w rozpaczy po nagłe śmierci syna, człowieka pracowitego, kochającego ojca 3 dzieci. Będąc w takim stanie trudno mi być doradcą siostry, skoro nasze wcześniejsze rozmowy nie odnosiły pożądanych skutków.
Panie doktorze jeszcze raz ogromne dzięki. Postaram się w miarę możliwości, z uzyskanych rad zrobić użytek, a czy coś pozytywnego z tego wyniknie, to już zupełnie inna sprawa. Dziękuję, z poważaniem Zofia