Jak poradzić sobie po rozstaniu z chłopakiem?

Ja byłem z dziewczyna przez ponad 3,5 roku, kocham ją nadal jestesmy miesiąc po rozstaniu, ona zerwała ze mną. Myślę, że nadal mnie kocha, ale co z tego jak poznała kogoś innego i czuje się z nim szczęśliwa. Układam sobie już życie, ale wszystkie moje plany runęły w jednym momencie. Przed samym rozstaniem nic na to nie wskazywało i nie podejrzewałem tego nawet. Widywaliśmy się, przechodziłem przez to strasznie, myślałem, że to już koniec, że sobie nie poradzę, ale jednak dałem radę. Myślę o niej nadal i teraz to ona się martwi o mnie, a ja mam jakiś żal i wyłączony telefon. Marzę o tym aby przeszła do mnie i sama się przytuliła, a nie tylko pozwalała mi się przytulić jak bylem w potrzebie po rozstaniu. Mogę się podzielić własnymi doświadczeniami, tak jak i posłuchać rad ludzi co mają większe doświadczenie, bo dalej jest mi ciężko i będzie. Dalej nie wiem jak mam sobie moje życie układać, gg4831238.

Witam,
Dziewczyny mam te same obawy, że nie znajdę i nie pokocham już tak nikogo jak Jego...
Byłam ze swoim chłopakiem około 4 lat, były w tym czasie jakieś rozstania i powroty. On mnie zostawił w swoje urodziny i już tego samego dnia bawił się na dyskotece ze swoją koleżanką z jego miejscowości. Zostawił mnie bez słowa miał do mnie przyjechać ale mnie olał, wybrał kolegów... Wczoraj minął rok od rozstania, spotkaliśmy się, chodź przez cały rok się nie widzieliśmy, parę razy tylko pisaliśmy On pierwszy zaczynał. Na spotkaniu była normalna rozmowa opowiadaliśmy o tym co się działo przez ten rok u nas. Nie wiem czy coś do niego czuję ale brakuje mi jego obecności... Ale na powrót myślę że jest już za późno i to byłoby bezsensu po takim czasie. Będąc z Nim w związku zapomniałam o koleżankach i potem zostałam sama po rozstaniu.. A On ma dużo kolegów i nie ma problemu z samotnością, z którą ja mam niestety ;-( Pomimo roku czasu nadal mnie boli to rozstanie, Jego nie. Nie wiem co mogę zrobić żeby sobie pomóc???
Pozdrawiam

czesto klocilam sie z moim chlopakiem.na poczatku bylo dobrze pozniej juz nie zbyt klocilismy sie z mojej i jego winy teraz nie wiem czy jestesmy czy nie razem nie wiem co robic.nie potrafie powiedziec mu nie i ze to koniec. czuje sie tak jak bym byla uzalezniona od niego.caly czas placze i mysle o nim mam juz dosc a tak bardzo sie do niego przywiazalam przez te 9 miesiecy spedzonych razem.myslalam ze to ten na cale zycie i nie potrafie byc z innym . tylko on i nikt wiecej caly czas mam nadzieje ze jeszcze bedzie dobrze i bedziemy razem dlugo i szczesliwi ale to chyba nie ma sensu. nie potrafie sie do niego nie odezwac.moim jednym rozwiazaniem zeby zapomniec chodz przez chwile o nim jest to jak spedzam czas z przyjaciolmi i jestem im bardzo wdzieczna ze zawsze sa razem ze mna i pomagaja mi w trudnych sytuacjach.tylko ze to wystarza tylko na chwile a co dalej gdy na ustach udawany usmiech a w sercu straszny bol;(

Ja rozstałam sie tydzien temu z chłopakiem. w styczniu mineło by 6 lat. nie potrafie o nim zapomniec kazdy nowy dzien sprawia ze czuje sie coraz gorzej, tesknie za nim, przypominaja mi sie wszystkie wspolne chwile. czasem załuje ze to wszystko tak sie stało.
Wszystko zaczeło sie od tego ze w ciagu miesiaca mielismy 3 sprzeczki. pierwsza była taka ze martwiłam sie o niego. nigdy tak naprawde nie było w naszym zwiazku takich prawdziwych kłutni np o zdrade zawsze chodziło o to ze sie potrafimy nie dogadac. najwiekszym problemem było to ze po klutni przechodziło mi odrazu a on musial odczekac 2 dni. mielismy wczesniej kilka rozstan ale trwały one naprawde bardzo krotko, zaraz pozniej wracalismy do siebie i było ok.
teraz nie jestesmy juz ze soba probuje utrzymac kontakt bo nie potrafie tak nagle przestac z nim rozmawiac. zauwazam ze w pierwszych chwilach spodkania pojawia sie zdenerwowanie, on powtarza ze tak musi byc ze trzeba tak sobie w mawiac pozniej cała sytuacja sie odwraca. przytulamy sie do siebie zartujemy. gdy przytula sie do mnie słysze jak zaczyna ciezko oddychac tak jak by nie mogł złapac oddechu. milczymy oboje tak jak bysmy chcieli w ten sposob bez słowa wyrazic swoje uczucia. lubie go w takich momentach tym bardziej ze inicjatywa wynika z jego strony. wiem ze sie przed tym broni zapierajac nogami jednak widac ze jest mu ciezko. sama nie wiem co o tym myslec dawac sobie nadzieje. nie wiem co mam robic... daje do zrozumienia ze teskni ale wydaje mi sie ze boi sie co bedzie dalej a ja mam wciaz nadzieje, bardzo zmieniło mnie to zozstanie. nie mam pomysły jakie działanie zastosowac:(

mnie zostawił chłopak tydzień temu bez wytłumaczenia... wiem ze jest w tym duzo mojej winy bo po śmierci taty [pół roku] nie panowalam nad swoimi emocjami i potrafiłam powiedzieć mu wiele niemiłych słow... nie potrafię bez niego zyc on byłi jest moim światłem odkąd tata odszedł to on był ze mną w tych najtrudniejszych momentach,,, przez caly czas powtarzal mi ze mnie kocha ze tylko na mnie mu zalezy ze tylko ze mną czce byc ze inne o nie obchodzą a tu nagle z dnia na dzien ze potrzebuje czasu przez smsa to napisal... nie rozumialam tego i nadal nie rozumiem... przez siostre sowiedzialam sie ze to sefinitywnie koniec,,, nie potrafie sobie poradzic ciagle placze biore leki na spanie ech....nie potrafie sie uczyc a matura przedemna ... każdy zakamarek każdy kąt mi go przypomnina a on ma mnie gdzies baluje sobie na studiach i wogóle Go nie obchodzi co sie ze mną dzieje i czy ja wogóle jeszcze żyje...:( nie wytrzymuje tego bólu...nie po tym wszystkim co razem przeszliśmy... Jesu jak to boli...;(O;:(:(:(

Kilka tygodni temu przeżyłam coś co trudno nazwać romansem. Raczej mogę powiedzieć, że było to zauroczenie tyle, że silne. Z początku nie byłam do niego przekonana, ale z czasem zauważałam jego wspaniały charakter. Zauważyłam, że tylko on sprawia, że twarz boli mnie od uśmiechu nawet kiedy sobie ze mnie żartuje. Nie wierzyłam, że on może być mną zainteresowany, dlatego nie robiłam żadnych konkretnych ruchów, aby nasza znajomość przerodziła się w coś innego.
Pokłóciliśmy się o coś zupełnie bez sensu i nie rozmawialiśmy tylko ponad tydzień, ale kiedy już się pogodziliśmy nie było tak jak wcześniej. Miałam wrażenie, że mnie unika, a każda chwila spędzona ze mną jest dla niego karą. Kilka dni później, kiedy to znaleźliśmy jakiś temat i dobrze nam się rozmawiało zwierzył mi się. Powiedział, że poznał świetną dziewczynę, z którą się dogaduje.
Obecnie są razem od ponad 3 tygodni, a ja przez te wszystkie dni nie mogła znieść tego, że go straciłam. Mówi się "Docenisz jak stracisz". Żałuję, że tak to rozegrałam, bo mogło potoczyć się inaczej i może teraz byłabym szczęśliwa.
Nikt nie wie o tym co tak na prawdę do niego czuję i szczerze mi samej jest trudno to opisać gdyż nigdy nie czułam czegoś podobnego. Swoje uczucia wolę zostawić dla siebie, gdyż wiem, że teraz jest z nią szczęśliwy i chce żeby tak zostało, dlatego czekam aż to co czuje same przejdzie z czasem.