Jak sobie poradzić w załamaniu psychicznym?

Witaj Dariuszu.Dziękuję za Twój komentarz.Oczywiście,że kocham swoje dzieci.Od Boga oddaliłam się,a jeszcze tak niedawno byłam tak blisko niego...Nie jestem egoistką...U nas niestety nie ma prowadzonych psychoterapii,lekarze też są kiepscy.Tak naprawdę nie ma do kogo zwrócić się o pomoc...Pozdrawiam serdecznie.

Niestety nie zawsze wszystko jest tak oczywiste i proste panie Dariuszu...Wszystko zalezy od rodzaju choroby psychicznej. Sa takie choroby gdzie kogos trzeba zaprowadzic do tego lekarza, umowic wizyte, zawiesc, czekac i wspierac razem z nia w kolejce...i miec bardzo duzo sily za siebie i za osobe ktorej chcemy pomoc, ktora sama nigdy sobie nie pomoze z roznych powodow. Powody jednoczesnie sa objawami choroby i sa czesto nie rozumiane nawet przez inne chore osoby np silny lek przed wyjsciem z domu i spotkaniem sie z innymi ludzmi, lek przed tlumami, lek ze z niczym sobie nie poradzimy - nie trafimy w miejsce wizyty , wsiadziemy do nieodpowiedniego autobusu itd Czesto jest tak ze czlowiek chory np na schizofremie z urojeniami nie zdaje sobie sprawy ze jest chory, zadne tlumaczenia rzeczywistosci nie maja sensu bo ta osoba zyje w swoim swiecie i uwaza ze my ja oklamujemy na kazdym kroku. Tak wlasnie bylo z moja siostra....zaczela poprostu mowic od rzeczy, ze maz ja zdradza, ze dziecko nie zdalo do nastepnej klasy, ze gdzies sa podsluchy, ze wszyscy sie na nia patrza i spiskuja za plecami...myslelismy ze ciagle powtarzanie jej iz to nie jest prawda cos zmieni, mylilismy sie. Bylismy przerazeni, plakalismy ...bylismy w szoku...ukrywalismy to ze placzemy ale raz nas podejrzala i nie stwierdzila ze placzemy bo cos zlego z nia sie dzieje lecz dlatego ze ona jest taka beznadziejnie glupia i beznadziejna. Nie wiedzielismy co robic bo nie chciala sie zgodzic na wizyte u lekarza, bylam u niej codziennie jak tylko wrocilam z pracy. Wszystko rozegralo sie w ciagu paru dni, znalezlismy juz specjaliste i wtedy nastapil szok. Pewnego dnia zobaczylam ze okaleczyla sie w reke, mowila ze chciala sobie podciac zyly. Jej wizja samej siebie i urojone problemy wziely gore nad nia, nie panowala nad soba. Biegala za dzieckiem mowiac ze celowo od niej ucieka bo jest okropna matka, ze maz ma potajemne spotkania z kochanka bo jest spasiona, glupia zona...Nie mieszkala sama, byl maz, dziecko, tescie.... a jednak tylko moja wizyta u niej i powazna rozmowa z reszta rodziny (gdy zobaczylam ta reke) przyspieszyla reakcje nas wszystkich. Szybko zabralismy ja do psychiatry ignorujac jej sprzeciw, niesluchalismy gdy mowila ze jej sie nie chce, ze jest wszystko ok, ze da rade...zawiezlismy ja tam, w czasie wizyty byl z nia maz, wspieralismy ja tak jak potrafilismy. Podobno etap urojen, depresji i agresji wobec siebie mogl sie przerodzic w etap agresji wobec innych, nie tylko slownych, nie doszlo do tego. Wyleczyla sie z urojen lecz z depresja ciagle sie boryka, raz ma normalne dni, raz zbytnio euforyczne a czasem pol dnia spedza w lozku - to trzecie poglebia jej depresje teraz bo lezala calymi dniami, jadla i tyla. Twierdzi ze to po tych lekach...i ze wplynelo to bardzo zle na jej zycie intymne czego teraz jej bardzo potrzeba. Musze dodac ze bardzo jestem zwiazana z siostra i ciezko to przezylam, do tego nasza mama, dziadek, obie ciotki tez cierpia na schorzenia nerwowe...wspieram ich jak moge ale jestem zbyt wrazliwa na to wszystko, stracilam ojca, dziecko, mam koszmarne problemy finansowe z mezem, maz tez zawsze byl nerwusem i czesto nie panowal nad emocjami, ja mialam patologiczne dziecinstwo i coz...Sama nie jestem chyba normalna, jestem wycofana, nie podejmuje wyzwan, zamartwiam sie az mnie to przygniata, zamykam sie przed swiatem, wszystkie rzeczy zalatwia maz, probuje sie z kims zaprzyjaznic ale konczy sie tylko na marudzeniu co odstrasza wszystkich. Sama nie wiem czego chce, a jesli wiem to boje sie po to siegnac, tak to dobre okreslenie - boje sie zbyt wielu rzeczy. Za bardzo koncentruje sie na tym co mi nie wychodzi, na sobie...tak, sama ja to jedna wielka pomylka, nie wiem po co zyje...ale wcale nie mam zamiaru sie zabic. Najgorsze jest to ze przyciagam do siebie rownie marudnych ludzi co ja i obarczaja mnie swoimi problemami tyle ze mnie nikt nie chce zrozumiec, ostatnio rozmawialam pare razy z jedna fajna dziweczyna ktora jest zupelnie inna niz ja, swietnie mi sie z nia gadalo bo choc przez chwile moglam byc kims innym, wyluzowanym i wesolym. Ale niestety zawsze przychodzi w takim przypadku moment ze zaczynam czuc sie gorsza, to psuje wszystko...bo gdy ktos jest pewny siebie i wesoly to czyje sie na poczatku przy nim tez wesolo bo nie pozwalam sobie na marudzenie, zeby nie zrazic kogos...ale za kolejnym razem juz nie mam ochoty na wyglupy bo mam gorszy dzien a ta osoba przychodzi wykreowala, wystylizowana , wesola wtedy nie jest mi do smiechu i wkurza mnie dobry nastroj innych. Zawsze brakowalo mi wiary w siebie wiec maskowalam to oryginalnym modnym strojem a moze po to zeby tym wyrazic kim jestem gdy nie dopada mnie deprecha - pewnie jedno i drugie...wtedy czuje sie troche lepsza, pewniejsza...Swiat wydaje mi sie zbyt szary, nudny i samozachowawczy, wiec chce sie wyroznac ale to bron obusieczna - potencjalne kolezanki - kobiety patrza na mnie z gory. Chyba wolalyby zebym zawsze miala ta depreche i tluste wlosy zamiast olsniewac...z koleji i ja sie czuje gorsza przy kims wygladajacym lepiej ode mnie. Ale tak naprawde problem mam w glowie, zaden najfajniejszy ciuch nie zmieni mnie w szczesliwa kobiete a podswiadomie poprzez swoj wyglad tworze dystans miedzy mna a nimi i wtedy czuje sie bezpiecznie. Zawsze mialam dusze artystyczna, ale zaprzepascilam ten talent, chcialam byc malarka lub projektantem, rodzice mowili ze nic z tego nie bedzie, w ogole rzadko mowili ze ze mnie cos w ogole bedzie, bo byli zajeci swoimi klotniami. ech...szkoda gadac, mam 28 lat, 10 lat po slubie...czuje sie stara...brak mi celu w zyciu...i perspektyw, chyba mam nerwice zoladka, dziwne kolatania serca, stawy mi wysiadaja, wlosy wypadaja garsciami i siwieja...boje sie miec znowu dziecko, bo raz nie wyszlo...maz mi nie jest w stanie pomoc bo sam ma jakies objawy depresji czasem...mowi ze juz nie daje rady.

do użytkownika anonimowego-proszę zgłosić się do psychiatry leki i psychoterapia pani pomogą nie można sie poddawać,trzeba jak najszybciej do tego się zabrać, mam depresje lecze sie pomaga. Słońce zaświeci i dla Pani i dla mnie. proszę obiecac ,że Pani coś z tym zrobi.