Jak sobie poradzić z myślami samobójczymi?

Kochana skąd ja to znam..... z autopsji, tylko, że ja mam nie 24 a 44 lata. Bardzo Ci współczuję. Ja to chyba całe swoje życie walczę, ale żyję, początkowo dla trójki dzieci, którymi musiałam się zająć, kochać ich i wspierać duchowo, nie mogłam ich zostawić.Teraz została mi w domu jedna nastoletnia córeczka, starsze dzieci założyły rodziny, a ja jestem babcią wnuczka i wnuczki. Nie piszesz czy masz dzieci i czy może starasz się lub nie pragniesz ich mieć. Rozumiem, że chcesz być wyzwoloną kobietą, mieć własną kasę, podejmować własne decyzje albo chociaż w porozumieniu z mężem. Wiem kochanie co czujesz, ale nie męcz się idź do specjalisty, to nie jest wstyd, a nawet moda, he,he,he. Jesteśmy bardzo wrażliwymi osobami, takie właśnie słowa usłyszałam podczas wizyty u psychologa z moją 14- latką, z którą tylko problemy emocjonalne, albo aż tylko. Wiem co to znaczy jak nie masz własnej kasy, bo ja też jestem na utrzymaniu męża, ale Ty kochanie jesteś młodziutka, dasz radę, tylko uwierz w siebie, daj sobie szansę. Pozdrawiam Cię cieplutko trzymaj się i wiedz, że są ludzie którzy czują tak jak Ty, a Mama nie urodziła Ciebie po to, żeby w idiotyczny sposób Cię stracić. Chciałabym jeszcze mieć z Tobą kontakt, tylko nie wiem jak to zrobić żebyśmy były anonimowe, bo ja mam córkę starszą od Ciebie o 3 lata, też ma rodzinę wspaniałą, a przeżywa jakieś stresy, załamania nerwowe itp. już nie wiem czy to rodzinna przypadłość....Może znalazłybyście ze sobą wspólny język, czasem takie pogaduchy wrażliwców są dobrym ukojeniem duszy.