Jak sobie poradzić z tłumieniem emocji i lękiem przed podejmowaniem działania?

Też mogłabym powiedzieć, że Pana rozumiem. Ja co prawda nie zaznałam przemocy w rodzinie ale w pewnym sensie obojętność. Ojciec alkoholik. Pamietam, że od dziecka się go wstydziłam, nigdy nikogo nie zapraszałam do domu. Mama nie miała czasu i może siły żeby zapewnić nam, tj mi i siostrze, pewnego rodzaju "opokę", pracowała żeby nas utrzymać, bo ojciec prawie nic nie dawał na dom. Być może stąd moje wycofanie, nie umiem rozmawiać z ludźmi, nie mam znajomych. Moja mama też jakoś nie umie nawiązać relacji z ludźmi, nie ma znajomych. Obie nie wychodzimy z domu, nie spotykamy się z nikim. Czy jesteśmy zżyte? Penie tak, tyle, że nawet ze sobą nie potrafimy szczerze rozmawiać ewntualnie możemy sobie przytaknąć ze zrozumniem, że wie jedna co czuje druga. Mam 30 lat i tak napradę nie byłam w żadnym związku. Tj. byłam raz przez 9 miesięcy ale mnie zostawił, dlaczego? Nie wiem, wiem, że jakby zechciał do mnie wrócić próbowałabym się zmnienić. a może wiem dlaczego? Za bardzo się bałam boję, bałam się kontaktów z jego rodziną z kolegami. Ja mam tylko mamę i siostrę, ojciec zmarł 10 lat temu, także nie umiem zachować się miedzy ludzmi, boję się, nie mam nigdy nic do powiedzenia, wszystkiego. Prawie nie wychodziłam z domu jako dziecko i jako nastolatka, pozniej to już w ogóle. Cos w rodzaju spolecznego wycofania zacofania. Pracuję od 10 lat i niby mam kontakt z ludzmi ale to w pracy, tu zawsze jest jakis temat do rozmowy - o pracy, po pracy zamykam sie i koniec, pustka. Przez ponad 7 lat tez poswiecilam sie pracy, dawalam z siebie wszystko i poswiecalam spora czesc doby, wracalam do domu tylko sie przespac. Teraz wyhamowalam ale co z tego jak wracam o 16 do domu i nie mam sie do kogo odezwac? Nie mam jakis zainteresowan i hobby ale jak nawet to wszystko kosztuje a finansowo nie mam mozliwosci na jakies np zajecia.
Brakuje mi drugiej osoby, wsparcia i wlasnie kogos kto nie ocenia kto nie mowi caly czas, ze powinnas sie zachowac tak i tak, tylko kogos kto wyslucha i owszem poradzi ale i nie zrazi sie do mnie. Oporna jestem, wiem ale jakby znalazl sie ktos kto by chcial byc ze mna taka jaka jestem, jakby probowal mnie "wdrozyc do spoleczenstwa" do ludzi. zapewne powinnam isc do psychologa ale ja nie ma tak odwagi i sily na to zeby chodzic na terapie, zwierzac sie a penie bede wiedziec swoje, ze dopoki bede sama nic sie w moim zyciu nie zmnieni. Wazne jest miec kogos, ja nie jestem singielka z wyboru tylko dlatego, ze (tak mi sie wydaje) nikt mnie chce. Tak naprawde moje zycie w zasadzie nie ma sensu... Jeszcze teraz dodatkowo jest mi bardzo ciezko po rozstaniu. To jakby potwierdzenie tego, ze nie nadaje sie do niczego. Jego nie obwiniam o nic tylko moze o sposob w jaki to zakonczyl. Jakbym byla "normalna" moze by sie potoczylo inaczej to wszystko...