Jak wyjść z zamkniętego kręgu bulimii?

Myślę,że Pani mgr.ma z całą pewnością rację ale najważniejsze w tym wszystkim jest to aby uwierzyć w siebie i powiedzieć sobie ,dam radę! bo chcę żyć normalnie! wstawać każdego dnia spoglądać w lustro i powiedzieć-dziś jest dzień,w którym wiem,że sobie poradzę,bo wiem,że jestem wyjątkowa i chcę aby moje życie było zależne od tego czego ja chcę a nie Bulimia ,która mnie wykańcza...
jeśli będziesz sobie to powtarzać codziennie będziesz silniejsza z całą pewnością...
mogę Ci to obiecać:)
pozdrawiam ciepło

Mam 19 lat i od 5 choruje na bulimię. Leczyłam się u wielu specjalistów ale tas choroba ciągle wraca i powoli mnie zabija. Mam z tego powodu depresję. Nienawidzę siebie i staję się przez to zła,sprawiam wszystkim przykrości i ból moim bliskim. Chcę żeby mnie też znienawidzili, żebym mogła w końcu odejść. Zaprzepaściłam te 5 lat i czuję niewyobrażalną pustkę, dziurę w sercu i nicość. Nie jestem już tą radosną i dobrą dziewczynką jaką byłam kiedyś. Ta choroba zmieniła mnie w potwora. Gdybym wiedziała jak to się skończy nigdy bym nie zaczynała. Tak bardzo chciałabym cofnąć czas;(( Czy jest jakaś szansa że pokonam tę chorobę?!! Pomocy...

Może w takim razie ja spróbuję napisać coś krzepiącego.
Mam 23 lata i od 5 lat choruję na bulimię oraz od nie wiem ilu już lat mam nerwicę. Nie wiem, czy kiedykolwiek będę mogła powiedzieć, że już bulimii nie mam. W każdym razie teraz z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że nie robię nic, co by mnie do tej choroby kwalifikowało. Chodziłam na terapię, byłam u kilku różnych lekarzy. Właściwie nie mogę powiedzieć, że którykolwiek mi pomógł. Może zdarzyło się, że coś z tego, co powiedzieli pozytywnie mnie zainspirowało, ale na pewno nikt ani trochę mnie nie wyleczył. To, co mnie wyleczyło, to wsparcie przyjaciół i bliskich. Nawet jeśli prawie nikt nie wiedział, na co choruję. Po prostu inspirowali mnie do lepszego patrzenia na świat, do wyjścia poza ramy figury, kilogramów i kibla. Gdyż robiłam już wszystko, co się do bulimii zalicza i zapewniam, że pod wszystkim, co dziewczyny piszą na różnych forach mogłabym się podpisać. Z najobrzydliwszymi i najbardziej żałosnymi czynnościami, z największymi dołami i największymi wydatkami na żarcie, najbezsensowniejszymi destrukcjami własnego ciała. Na szczęście, zanim wypadły mi zęby zaczęłam stopniowo rozumieć, że w życiu chodzi o coś zupełnie innego niż centymetry w obwodzie mojej d*** (choć długo święcie w to wierzyłam i modliłam się do lustra, wagi, kibla i przeliczników kalorii) Przez długi czas, mimo że wydawało się, że już wszystko zrozumiałam i moje myślenie jest normalne, wciąż nie mogłam opędzić się od ataków obżarstwa i wymiotowania, zwłaszcza gdy coś mnie zestresowało. Ostatecznie i definitywnie zerwałam ze wszystkim, kiedy znalazłam się w nowym środowisku jako osoba szczupła, potem przytyłam ok. 4 kilogramy (co w moich oczach oznaczało „STRASZNIE” przytyłam i wyglądam jak wieprz - mimo że wciąż mam normalną wagę) i zauważyłam, że ci ludzie wciąż traktują mnie tak samo. Po prostu poczułam, że to dla nich nie ma znaczenia, że nic się nie zmieniło, że świat się nie skończył, że tak samo mnie lubią, że NIE JESTEM GORSZYM CZŁOWIEKIEM PONIEWAŻ PRZYTYŁAM. Dopiero wtedy naprawdę czułam, że skoro nic się nie zmieniło, to nie może być ważne! Że moje relacje z ludźmi kształtują zupełnie inne rzeczy. Że nawet jeśli któraś ze znajomych tak strasznie dużo gada o figurze i przebywając z nią mam wrażenie, że to jest najważniejsza sprawa na świecie, to tak naprawdę ona i tak nie stosuje ani połowy z tych zabiegów, do jakich ja się uciekałam, żeby uchronić się przed dodatkowym milimetrem tłuszczu. Przestałam myśleć o jedzeniu, traktuję je jak każdą codzienną sprawę, nie odmawiam sobie niczego i wbrew pozorom w związku z tym wcale się nie obżeram. Bo jeśli nie zabraniasz sobie jeść, to wcale potem nie masz ochoty się opychać. No może chałwy na noc bym sobie odmówiła, ale nie na zasadzie jakiejś obsesji, po prostu stwierdziłabym, że nie ma sensu tego żreć tak późno. Najzwyczajniej w świecie:). Muszę przyznać, że od tej pory odżyłam! Zobaczyłam rzeczy, na które wcześniej nie mogłam zwrócić uwagi, bo byłam zajęta czym innym. Bardzo się odprężyłam :) To jest jak przysłowiowy kamień z serca! Wszystkim wam tego z całego serca życzę! Po takich męczarniach to jest jak urodzić się na nowo!

Hej dziewczyny ;)...ja mam z kolei 25 lat i już 6ty rok mi leci z "przyjaciółką" też nie daję rady, nie leczyłam się nigdzie, najzwyczajniej boję się przytyć, chyba dlatego cały czas w tym siedzę. Obawy przed nie akceptacją otoczenia itd... Fakt chciałabym się pozbyć tego ciężaru, ale trudna jestem w charakterze i obawiam się, że naprawdę ciężko byłoby mi pomoc. Mam przy sobie wspaniałego mężczyznę. Powinien być moją motywacją tak też sobie powtarzam, ale no trudno jest bardzo. Kocham Go całym sercem, ale sprawiam sytuacje i zachowania, które źle wpływają na nasze relacje. Nie wie o mojej chorobie, bo bałabym się, że mnie 'odrzuci' to jedyne 'kłamstwo' o którym Mu nie wspominałam nigdy. Nie wiem co robić? Czasem mam takie chęci żeby od ręki iść i się leczyć, ale zaraz to wszystko pada. Zmiany stanów totalne ...cały czas wierzę, że uda mi się z tego wyjść, ale do tej pory nic nie robię, czekam i czekam chociaż wiem, że z tego może nic nie wyjść, że sama się nie wyleczę.