Jak zatrzymac córkę przy sobie?

"Normalności" nie da się zdefiniować i nie można też nikomu narzucać konkretnego schematu życia. Każdy człowiek jest indywidualnością, każdy ma inny, bardzo subiektywny tok rozumowania, dlatego też (nawet jeśli ma się najlepsze intencje) nie można myśleć w sposób "to uszczęśliwiłoby mnie, więc naturalnie to uszczęśliwi i ją". Na córkę w dużym stopniu wpłynęło wychowanie przez matkę i babcię, jednak córka może mieć swoje własne poglądy i pomysły na życie, ponieważ nie jest ona robotem, którego można zaprogramować.
Dobre relacje między dzieckiem a rodzicem są czymś wspaniałym, dlatego dziwi mnie, że matka ma tak egoistyczne spojrzenie na całą tę sytuację.
Rozumiem, że matka nie miała szczęścia w związku, więc wszystkie swoje potrzeby - zaufanie, oparcie, zażyłość - wszystko to znalazła ona w córce, dlatego zastanawia mnie, jak matka wyobraża sobie wspomniane małżeństwo córki i wyprowadzkę z domu po ślubie - we wzorowym, opartym na miłości, partnerskim związku zażyłość psychiczna to podstawa, tak więc teoretycznie to, co teraz córka dzieli z matką, kiedyś przeniesie na męża (jeśli będzie w idealnym związku), więc matka nie będzie już na pierwszym miejscu - czy taka sytuacja również nie będzie dla matki i babci niewygodna?
Radziłabym się matce zastanowić, czego tak naprawdę wymaga od córki i być może zmniejszyć oczekiwania - obecnym podejściem matka może jedynie zniszczyć swoje dobre relacje z córką. Tak więc jedynym rozsądnym wyjściem jest zaakceptowanie wyboru córki i wspieranie jej, aby wszystko się powiodło i skutkowało jej późniejszym szczęśliwym życiem.

Posty specjalistów są z tego co zauważyłam w pomarańczowej ramce, ja nim nie jestem, więc proszę, w razie dalszych wątpliwości poczekaj na odpowiedź psychologa. Powyższą wiadomość napisałam z własnego doświadczenia i własnych obserwacji. Sama jestem w podobnej sytuacji; byłam z moim pierwszym, obecnym partnerem w związku na odległość już od kilku lat, spotykaliśmy się kiedy to tylko było możliwe i naprawdę bardzo nam siebie brakowało. Z tego powodu kiedy tylko nadarzyła się okazja, mój partner wyprowadził się z domu rodzinnego do mnie, za granicę. Tutaj obydwoje studiujemy, zarabiamy i ogólnie wiedzie nam się wspaniale. Jednak rodzice, a szczególnie matka mojego partnera od samego początku miała z tym ogromny problem, były i nadal bywają ciągłe płacze, gorsze humory i co za tym idzie kłótnie tak naprawdę o nic ("nie odpisałeś mi od razu na smsa", "nie odebrałeś telefonu jak do Ciebie dzwoniłam", czy zdania typu "wybieraj, albo Twoja dziewczyna, albo ja - jeśli nie wrócisz do domu, nie będziesz miał matki"). Obydwoje jesteśmy dorośli, rodzice mojego partnera nas nie utrzymują, nawet nie wysyłają nam żadnych pieniędzy, w niczym nie muszą nam pomagać, a pomimo tego chcą rządzić, ustalać nam co mamy robić w wolne dni, itp. itd. Powoli się to uspokaja, chociaż nie jest jeszcze idealnie, ale z całej tej sytuacji wiele się nauczyliśmy. Rodzice mogą być naprawdę zaborczy i toksyczni, chociaż w Twoim wypadku jest o tyle lepiej, że masz z matką dobry kontakt, podczas gdy mój partner nigdy nie miał w domu nic do powiedzenia, jego ojciec tyranizował całą rodzinę, a matka wymagała od mojego partnera ciągłej uwagi, porównując się do mnie, będąc zazdrosną o jego relacje ze mną. Dlatego zastanawia mnie - skoro Twoja matka nie chce abyś jechała na studia za granicę, to jak zareaguje jak nadejdzie dzień, kiedy zdecydujesz się wyprowadzić, albo jak znajdziesz sobie partnera (nawet jeśli będziecie mieszkali gdzieś w pobliżu)? Czy nie powtórzy się cała sytuacja? Osobiście wydaje mi się, że lepiej będzie, jeśli Twoja mama zacznie się z tym oswajać już teraz, że nauczy się żyć dla siebie, gospodarować swój wolny czas, może znaleźć przyjaciół, bo jeśli nie zdecydujesz się mieszkać z matką na stałe, to dzień Twojej wyprowadzki i tak w końcu nadejdzie a im więcej czasu minie tym trudniej będzie Ci się wyprowadzić i opuścić matkę, tak mi się wydaję.

Rozumiem, że kochasz matkę i babcię, ale każdy ma prawo do szczęścia. Życie ma się tylko jedno i jeśli masz marzenia - spełniaj je. Dzieci powinno się wychowywać dla świata, nie dla siebie, nie są one niczyją własnością - rodzic ma obowiązek zapewnić dziecku opiekę - w przeciwnym razie nie powinien nawet planować poczęcia, więc nie powinnaś się obwiniać za to, że Twoja matka poświęciła Tobie swoje życie. Teraz ma szansę żyć wreszcie dla siebie, i to samo powinnaś zrobić Ty.

Pozdrawiam i życzę szczęścia i powodzenia!