Jestem potwornie wykończony. Czy mam jeszcze szansę na normalne życie?

hmmm dziwny przypadek- Twój tata zostawił matkę, gdy miałeś rok, ale nie akceptuje Twojego związku z samotną matką- nie obrażając nikogo- to niedorzeczne i nie fair- i myślę, że jego opinia powinna nie być brana zbyt serio pod uwagę, choć wiem, że mając rozwianą psychikę ciężko oprzeć się "sugestiom" rodziców- nie mówiąc o tym, że chciałbyś mieć w nich wsparcie!!!

Myślę, że powinieneś rozwinąć w sobie spokój ducha - na pewno spotkałeś sie z niejedną popełnioną psychologiczną książką, która dużo przekazuje- mało pomaga. Czasami mam wrażenie, że takie książki skierowane są do ludzi pełnych wiary w siebie, a nie dla tych, którzy tej wiary poszukują........ale wyniosłam z nich PROGRAMOWANIE UMYSŁU. Tak jak z komputerem- jeżeli wgrasz lub inni ( tutaj rodzice) wgrają Ci negatywne i wadliwe oprogramowanie- to trudno żebyś funkcjonował normalnie. Praca nad sobą ( z kimś lub samemu jeżeli dasz rade) jest wskazana- np. mów głośno sobie każdego dnia dobre rzeczy lub chwal siebie, że dałes sobie z czyms radę- koniecznie na głos :) to tak jak eksperyment z ryżem- jezeli nie widziałes- polecam "Rice Experiment Masaru Emoto" (na youtube jest kilkadziesiąt filmików).

Tak czy inaczej- mi pomaga medytacja, ćwiczenia "opróżniające" umysł z myśli ( tych negatywnych i pozytywnych), nie zawsze osiągam stan kompletnej czystki, ale ćwiczę. Leczę również umysł kolorami (ogólnie leczenie światłem), opócz tego odcinam sie od negatywnych ludzi, którzy którzy wywołują u mnie złe emocje i myśli. Słucham dobrze działającej an mnie muzyki! Staram sie mysleć pozytywnie- przynajmniej uczę sie :)

nie masz łatwo, ale jeżeli masz kogo kochać- to masz dla kogo walczyć.

......Ciężko jest komuś pomagać i radzić, kogo sie nie zna- szczególnie wirtualnie :/

trzymam kciuki- DASZ RADE