Jestem w strasznym stanie i potrzebuję pomocy, mam depresję

czy kos mi pomoze ?

a moj problem polega na tym, ze wkurza mnie ogolny brak swiadomosci i wiadomosci! Jestem zdrowa, nie miewam zaburzen zadnego rodzaju ale nie moge patrzec jak ludzie sie mecza i tak rzadko maja obok kogos kto potrafi realnie ocenic sytuacje. Wedlug mnie powinno sie w szkolach srednich uczyc mlodziesz jak rozpoznawac np. syndrom presuicydalny czy podstawowe objawy depresji i nie tylko tej pospolitej o ktorej piszecie ale tez tych bardziej podstepnych jak np. CHAD -
Nie jest prawda, ze potrafi rozpoznac to tylko psychiatra.My powinnismy odbierac sygnaly, poznawac syndromy i gonic po pomoc wlasnie do lekarza,- diagnoze i leczenie pozostawmy specjalistom.Mysle, ze tego rodzaju edukacja mialaby sens.

Mój chłopak tydzień temu trafił do szpitala, zdiagnozowana depresja, leczenie farmakologiczne. Podobno pierwszy "dobry" rezultat działania leków bedzie widoczny po 2-3 tygodniach. I co dalej? Pytam lekarzy - zero konkretów, mówią - pewnie póżniej psychoterapia, ja pytam - gdzie? oh, jest tyle prywatnych ośrodków i specjalistów - słyszę. Dzwonię do tych poradni, a tym słyszę, że pacjent ma sam zadzwonić i na dodatek sam zdecydować kto i co jest mu potrzebne! gorzki śmiech - on nie potrafi na razie zdecydować nawet o tym czy jest w stanie wyjśc na spacer a co dopiero załatwianie takich spraw, jeszcze z jakąć kobietka w recepcji, która gucio wie o tym co on przeżywa. Ok, ma mnie, ma moje wsparcie i pomoc. A gdyby taki człowiek był sam, typowy dwudziestoparolatek, zapracowany w wielkim miescie - kto by mu pomógł? kto uświadomiłby mu, że potrzebuje pomocy specjalisty, odpowiednich leków? Kto łapałby w przelocie zaganianych lekarzy na korytarzu szpitalnym pytając o co w ogóle chodzi i co dalej z tym robić? Kto dzwoniłby po tych niby specjalistach, z których każdy mówi co innego - jedni, że to źle, że trafił do psychiatryka! ( nie dziwne skoro próbował sie zabić ! ), w jego stanie nie wystarczyłaby gadka szmatka z psychologiem. Zresztą to fakt, że kiedy obdzwaniałam prywatnych lekarzy, zanim jeszcze jego stan sie tak bardzo pogorszył, to słyszałam o terminach na "za tydzień" i to za niemałą kase. Oczywiście że zapisałam go na najszybszy termin ( 4 dni) ale co z tego, skoro do tego czasu on już totalnie sie pogrążył i trafił do szpitala! Jak to w ogóle działa w tym naszym zasmarkanym kraju? Niby coraz wiecej wiemy o depresji, ale gucio z tym faktem robimy! Nie ma żadnego programu, żadnych wytycznych dla takich osób, a w stanie krytycznym albo odbierają sobie życie, albo trafiają na oddział czubków, gdzie wszyscy stłoczeni są w jednym garze - schizofrenicy, z nerwicą, z demencją, po odwykach, w depresji, starzy, młodzi, ci spokojni, wycofani i i ci uzewnętrzniajacy się non-stop! I szczerze mówiąc brak alternatywy! On musi tam przebywać, a ja muszę na to patrzeć. I wierzyć, i czekać, i w sumie nie wiem co dalej, bo nie spotkałam jeszcze w swoich poszukiwaniach osoby konkretnej i kompetentnej w tej dziedzinie, która nakreśliłaby chociaż delikatnie jakikolwiek plan działania!

Prawda jest, ze dramatycznie to wszystko co opisalas wyglada. Przerazajaca jest taka niemoc, bezradnosc, strach,- zwyczajnie...Tylu madrych ludzi w okol, tylu specjalistow, mozliwosci zdawaloby sie ogromne. Tylko wlasnie, gdy czlowieka bezposrednio dotyka problem to wszelka pomoc zdaje sie byc niedostepna. Fakt, czeka sie na wszystko, placi sie slono ale macie to szczescie, ze nie jest za pozno...
W zwiazku z problemem samobojstwa nalezy stwierdzic, ze zawezenie dynamiczne wykreowane przez Erwina Ringla jako jeden z czynnikow syndromu presuicydalnego, powoduje, iz row´niez czynnik czasu podlega zawezonej percepcji i czlowik mysli wowczas, ze "nic sie juz nie zmieni"

Jestem chory z przerwami to będzie parę la,t choroba często powraca z łagodnego stanu choroby do takiego pełnego strachu, różnego rodzaju trzęsień i drżeń wewnątrz głowy, karku, prawie całego ciała .♦Pomocy 5,10,2009

mamy duzy problem nasza siostra pije .na zadna terapie nie chce chodzic,ajak przyjechala z zagranicy pije sama jak jej pomoc.

witam prosze mi podać objawy depresji

Witam!
Mam na imię Mateusz mam 18 lat.Rozwiązałem wasz test i na 9 pytań na 7 wyszła mi odpowiedż D, nie mam na nic pomysly jestem od jakiegos czasu zamkniety w sobie.Gdy wychodze z domu nie widze zadnego pomyslu na dzieni po prostu nie chce mi sie nic nawet teraz jak to opisuje nie wiem jak to ujac. nie widze sposobu na zycie brak mi po prostu slow................

Masz rok więcej od mojego syna, napisz, czy zyjesz w domu rodzinnym, jesli tak, to jakie są stosunki między Tobą a Rodzicami, jak idzie Ci nauka, może mogłbys porozmawiac z matką bądź ojcem, czy masz rodzeństwo? Mozesz znaleźć w swoim miescie poradnię i pójść do psychologa, zawsze jest pomoc, czy lubisz góry, lub muzykę?

Zwroce sie jeszcze do Was z prosba byscie krotko wrocili do mojej wypowiedzi wyzej z dnia 05.10 gdzie to wspomnialam o zawezeniu dynamicznym i sytuacji kryzysowej... W zwiazku z tym chcialam jeszcze raz podkreslic, ze pomoc specjalistyczna jest najczesciej konieczna ale szalenie wazne jest miec obok kogos bliskiego...Pozdrawiam, ds

zastanow sie czy wraz z myslami samobojczymi wyobrazasz sobie ze ktos Cie ratuje...Bo jesli tak jest, to potrzebujesz koniecznie czyjesc uwagi, to takie wolanie o pomoc. Jesli myslisz o smierci jako o wyzwoleniu to uwierz, ze sie mylisz! Prawdopodobnie dopadly Cie juz roznego rodzaju zawezenia i nie widzisz wyjscia z sytuacji ale to sie zmieni. Tak czy siak idz do lekarza i koniecznie przyznaj sie do fantazji samobojczych. Mam nadzieje tylko, ze trafisz na madrego czlowieka, ktory z pomoca farmakologii wyprowadzi Cie z tego marazmu. A jesli przytlacza Cie tak szkola to kurcze, prawie kazdy z nas to przezyl...ds

hmm, ja już nie pamiętam jak to jest się śmiać. Od 10lat choruję na depresję z małymi przerwami, już nawet nie chodzę na terapię. Nigdy nie dostałam lekarstw, bo twierdzono, że lepiej nie, bo jestem jeszcze za młoda - pierwsze objawy 15 lat i pierwsza próba samobójcza.Teraz mam 25 lat i 6-sciu psychologów za sobą i żadnej poprawy. NIE wierze już w wyleczenie, po prostu nauczyłam się egzystencji ale tylko tyle.

Witam od pewnego czasu nic mi się nie chce, często chodzę smutna. Czy to już depresja? Boję się tego, nie chcę żeby tak było. Mam 18 l jestem młodą osobę i coraz częściej myślę o samobójstwie ale chyba tak naprawdę nie chcę tego, chcę się radować, śmiać jak dawniej. Dodam, że w szkole ostatnio mam pod górkę, nie chodzi tylko o oceny, które z resztą ostatnio spadły, ale ogólnie sobie radzę, tylko ludzie są nieprzyjaźni, śmieją się ze mnie i czuję się odtrącona. Często jest tak, że jak myślę że będzie już dobrze, to coś się wydarzy w szkole, że znów jestem przygnębiona. Proszę jeśli masz jakiś dobry pomysł to napisz, jakąś dobrą radę, chcę z kimś pogadać, a nie chcę nic mówić rodzicom.
PS. przepraszam za błędy, bo takie na pewno są.
renia

Jak mam wyjść z depresji skoro stale coś się dzieje takiego ze najlepsze leki tracą swą moc? Ja walczę z depresją od kilkudziesięciu lat. Ostatnio czułam się nawet bardzo dobrze, mój lekarz się cieszył a ja tym bardziej. A dziś chcę umrzeć. Cholera chcę zasnąć i się nie obudzić. Jestem już taka zmęczona walką. Mam 55 lat i walczę o każdy normalny dzień od dziecka. W wieku ponad 40 lat uciekłam od przemocy, przynajmniej tak mi się wydawało. Ale przemoc nie uciekła ode mnie. Okazało się że dwoje moich dzieci z czwóreczki jaką mam, mają przemoc we krwi. Czy dobrze to nazwałam? Może ją tylko odziedziczyły po tatusiu. Nie jestem lekarzem. Lubią to a ja jestem ich obiektem. Obiektem 16 letniego syna mającego wsparcie w siostrze, która aczkolwiek mieszka bardzo daleko ale wspiera go na gg i skype. Okazało się ostatnio,ze tatko pedofil i zwyrodnialec skazany na odsiadkę za te"wyczyny" wobec nas, teraz jest super facetem. Dosłownie ich idolem. Bo ma kasę a ja no cóż, nieważne że walczyłam o ich normalne życie, że dzięki mnie córka nie zaćpała się i nie została dosłownie dziwką, że syn skończył kolejne szkoły, że dzięki mnie żyje. Tak żyje ale to długa historia. Że nigdy nie byli głodni ani źle ubrani. Że kochałam ich bezgranicznie i tak samo ufałam, że byłam zawsze z nimi gdy tego potrzebowali a czuwałam cichutko by ich chronić. Wczoraj zostałam świrem,chorą umysłowo starą babą, sarkastyczną i beznadziejnie głupią. Liczy się tatko bo teraz im już nic nie zrobi a fajny jednak z niego gość. Ja tylko jęczę, skamle jak suka i wymagam. Rozmyślają więc jak się ode mnie uwolnić. Tego nie rozumiem. Nigdy nie zabraniałam im kontaktów z ojcem. Dlaczego skoro jestem takim świrem i szmatą mój syn nie wyprowadzi się do tatuśka? Jak go nazywa. Dlaczego nie przywróci ojcu władzy rodzicielskiej którą w całości utracił? Ja już nie mam nic przeciwko temu. Tak jestem stara, schorowana, nie mam emerytury a tylko grupę inwalidzką i zasiłek pielęgnacyjny. Mój dochód to 153 złote i alimenta ale to nie moje przecież. Dlaczego? Bo urodziłam niepełnosprawne dziecko i sama musiałam walczyć o jego życie. Teraz mój syn mówi ze nic mi nie zawdzięcza. Bo choć ojca nie kocha jednak lubi go bo ma pieniążki a ja jestem dziadowa, tak właśnie, dziadowa. Po co żyć? Jestem tak strasznie zmęczona. Pisze, bo to taki mój krzyk, taki wrzask rozpaczy. ZA CO!

I tak w kółko..leki..ciut lepiej..ah..wręcz euforia, że poradziłam sobie z tą chorobą..i nagle..szok..jest..wróciła..znów leki..walka o każdą chwilkę normalności, boli brzuch, boli ciało, lekarz mówi to nie reumatyzm to depresja,to nie wrzód to ONA...nie śpię, jem dosłownie żrę albo głoduję. Waga skacze jak szalona, przybywa guzów to depresja, nie można operować, bo serce za słabe i też depresja robi spustoszenia. Samotność to też ONA,gdzie nie spojrzysz ONA...taka wszechmocna i wszechobecna...Nie chcę jej, a ona jest...Jak od niej uciec...Śmierć nie jest wyjściem. Powiedzą stara wariatka. To było do przewidzenia ,w TV komunikat. W Zielonej Gorze starsza kobieta lat 55 popełniła samobójstwo,od wielu lat była pacjentka poradni zdrowia psychicznego, no tak..to wszystko wyjaśnia..Cholerka, więc co robić? Grażyna

Słuchajcie, wiem jak trudno jest wytrzymać z depresją, ale zastanówcie się o czym myślelibyście gdybyście nie wczuwali się w ten bezsens? Czy macie jakieś oczekiwania wobec życia, jakieś plany czy marzenia? Jeśli macie marzenia, czy widzicie jakkolwiek swoją przyszłość to znaczy, że nie jest to tak głęboka depresja. Utrata samej tylko dynamiki życiowej to nie dramat, to nam przyświeca od zawsze - taka nasza uroda kraju północnego - styczeń jest okropny dla wielu. Ale warto dla tych wiosennych dni pożyć i zobaczyć, a nuż się to zmieni na pogodę na twarzy. Czy moglibyście zmusić się do lekkiego sportu, przynajmniej spacery dłuższe i więcej świeżego powietrza? Basen, joga, taniec, pilates, rower w siłowni, skatować się do takiego stanu, że będziecie marzyc tylko o prysznicu i śnie, a wówczas podwyższy się odporność i wytworzą się naturalne przekaźniki hormony zadowolenia jak endorfina. Mój nr gg 1506728, pozdrawiam Kamila