Już nie jestem sobą - co zrobić, by było jak dawniej?

Witam, od jakiegoś czasu dręczy mnie dokładnie taki sam problem. Jestem bardzo zaskoczony, że ktoś napisał niemal to co ja chciałem napisać. Pisałem o swoim problemie ale niezbyt się wysiliłem by go opisać i chyba ktoś po prostu uznał, że był już podobny temat gdyż nie dostałem odpowiedzi. Bardzo dobrze wiem, co Pani czuje. W ciągu ostatnich paru lat zmieniłem się nie do poznania. Kiedyś byłem człowiekiem energicznym, wesołym, odważnym, pewnym siebie, towarzyskim i wprost kochałem być w centrum uwagi. Byłem optymistą i cały czas czułem się szczęśliwy. Żadne porażki czy trudności nie zdejmowały ze mnie radości życia. Gdyby samoocenę ludzką przedstawić w postaci czegoś w rodzaju termometru to słupek wskaźnika w moim przypadku wyleciałby poza skalę i oczywiście tą górną. Miałem ogromne ambicje, byłem pewny, że nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych. Motywacja do wszelkiego działania wprost "wychodziła mi uszami". Czerpałem przyjemność z każdej chwili życia, każde miejsce jakie widziałem było dla mnie tak piękne, że mogłem długo siedzieć i obserwować każdy jego szczegół. Jeśli miałbym tamten stan do czegoś porównać to wykazywałem cechy człowieka chorego na manię z tą różnicą, że byłem całkowicie zdrowy, świadomy swoich działań i ich słuszności lub niesłuszności oraz miałem całkowitą kontrolę nad sobą. Dziś jestem przeciwieństwem tamtego człowieka. Budzę się tylko po to, żeby jak najszybciej doczekać się wieczoru i momentu, kiedy będę mógł znów położyć się do łóżka. Męczę się sam ze sobą i ze wszystkim co mnie otacza. Na co się nie popatrzę wydaje mi się to szare i brzydkie. Mam ciągle podły nastrój, cały czas chodzę zestresowany i poirytowany. Nie mam na nic siły, nie potrafię się na niczym skoncentrować, brak jakiejkolwiek chęci do działania. Kontakty z ludźmi ograniczam tylko do tego stopnia by znajomi o mnie nie zapomnieli. Nic nie sprawia mi przyjemności. Jakiekolwiek imprezy, zabawy czy tego typu rzeczy mnie nie interesują a przecież jestem jeszcze bardzo młody i źle się czuję ze świadomością, że marnuję ten okres życia, za którym wszyscy tak tęsknią. Najlepiej czuję się sam w domu (bo nawet obcy ludzie mnie denerwują choćby swoją obecności) do czasu kiedy przyjdą paranoiczne lęki a lubią mnie one nachodzić szczególnie wieczorem, choć za dnia, nawet gdy jestem wśród innych osób, również się zdarzają. Ciągłe lęki, stres i wstyd a także natrętne myśli, których nie mogę się pozbyć. Kompulsje również zauważyłem chociaż nie są one na tyle wyraźne by przeszkadzały mi w normalnym zachowaniu, gorzej jest z lękami. Najgorzej reaguję na telefon albo dzwonek do drzwi. Raz przez to chciałem uciekać przez okno. Mieszkam na szóstym piętrze w bloku, miałem nadzieję, że uda mi się zejść po balkonach ale nie zrobiłem tego bo zabrakło mi odwagi. Nie chcę umierać a przynajmniej nie w taki głupi sposób. Moja samoocena nadal wykracza poza skalę ale tym razem chodzi mi o granicę dolną. Czasem zachowuje się agresywnie w stosunku do innych ludzi, trochę mi to pomaga ale tylko na krótką chwilę, później dręczą mnie wyrzuty sumienia. Wszystko to trwa u mnie już trzy lata, czy ktoś sobie zdaje sprawę jakie te trzy lata mogą się wydawać długie człowiekowi w takim stanie? Nie chcę żeby dłużej tak było. Nie chcę być słabym, gnuśnym, zakompleksionym, zdołowanym i wiecznie wystraszonym szaleńcem zniewolonym przez własne dolegliwości. Chcę być tym człowiekiem co kiedyś. Ile ja bym dał żeby tak było. Nie wiem jednak co zrobić, nie wiem jak się leczyć, nie wiem do kogo iść. Nie wierzę w pomoc psychologów - terapia rozmową wydaje mi się zupełnie absurdalna. Wierzę tylko w leki, operacje i w siłę wyższą ale nie jestem typem człowieka, który czeka na cud. Chciałbym pójść do lekarza, nawet znajomi mówią mi, że coś jest ze mną nie tak ale ciężko mi będzie zebrać na to siły.