Kłopotliwe drżenie rąk podczas przynoszenia kawy - co zrobić?

Ja mam tak samo, nie wiem co to jest ;/ ale nie mogę już wytrzymać z tym, jak tylko się poddenerwuje to latają mi ręce.Studiuję, więc muszę przedstawiać referaty i ciężko mi wtedy, bo nie potrafię opanować tego drgania, a to jest dziwna sytuacja, nie chciałabym żeby ktoś myślał o mnie, jak o jakiejś panikarze:( może za bardzo się na tym skupiam, ale ciężko nie myśleć o tym ;/

Widzę, że nie tylko ja mam taki problem :( i co z tym zrobić?). Dzisiaj o mało nie rozlałam kawy w kawiarni.. Tak mi było wstyd przy koleżance. Od następnego semestru będę miała laboratorium. Nie wyobrażam sobie tego z moimi trzęsącymi się rękami.. Co zrobić? :( M.

Ludzie to jest jedno wielkie bagno mnie to osobiście zrujnowało życie i rujnuje moja psychikę i zdrowie. Ręce trzęsą mi się podczas posiłków w towarzystwie, głównie jedzenie zupy, nic nie pomaga. Borykam się z tym od kilkunastu lat ale coś czuję, że nie ucieknę od tego. Mam już tego dość, nigdzie nie mogę znaleźć lekarstwa na to gówno. Odbiera mi to całą radość życia. Szukanie na to lekarstwa to jak szukanie świętego grala, a cala gadanina o psychoterapii to gówno. Na to działałby tylko silny lek zażywany doraźnie, którego nie ma.

Ja mam to samo co z tym robić ?? Najlepiej % działają, ale to nie wyjście z tego.

Pisałam 21,12,2009r. jeżeli ktoś znajdzie "ZŁOTY ŚRODEK" ma dać znać co to jest?
W tej chwili jestem po badaniach i diagnoza jest "Nadczynność tarczycy". Nie wiem dokładnie czy to się da wyleczyć, mam w środę tj.30,12.2009r. pójść na USG i wierzę, że lekarz coś mi doradzi. Ja sugerowałam , że te drgawki mam od kręgosłupa, lecz badanie wykazało zupełnie coś innego. Ludzie róbcie badania, bo nic nie dzieje się bez przyczyny. Napiszę później czy czuję się już lepiej, bo jak na razie "telepię się i nie śpię" . Oby to się skończyło dobrze, tego życzę wam wszystkim. Pozdrawiam!

Ja również mam podobny problem. Próbuję sobie wmówić, że to przecież nic takiego, że to tylko zwykły kubek kawy, który muszę zanieść, ale taka autosugestia niewiele mi pomaga. Nie umiem już sobie z tym poradzić, nawet z nikim o tym nie rozmawiałam, bo mi wstyd. Jestem studentką, więc cały czas się stresuję (a to jakiś referat, a to jakieś zajęcia praktyczne). Jeśli ktoś z was zna sposób aby temu przeciwdziałać ,lub może skorzystał z pomocy specjalisty niech da znać. Pozdrawiam

Mnie ta przykra dolegliwość nie daje żyć, nawet powiem, że to nade mną dominuje.Jeśli ktoś chce o tym pogadać, to piszcie gg-19285027

Mam taki sam problem. Nasila się coraz bardziej z wiekiem. Mam 33 lata. Chodziłam do psychiatry dostałam leki na fobię społeczną, ale szkoda tylko zatruwać organizm tym gównem, bo wcale nie pomagają. Może na początku jest jakaś poprawa, ale po pewnym czasie przestają działać. Ja np.nie jestem w stanie zrobić niekiedy nawet zakupów. To jest tragedia. Czuję się nieraz jak osoba niepełnosprawna. Mimo, że mam ręce-odmawiają mi posłuszeństwa. To drżenie jest przerażające! Chyba nie ma złotego środka na to. Jak widzicie z tym problemem boryka się wiele osób i wśród znajomych trzeba mówić otwarcie o tym-TAK MAM I TYLE! jeżeli ktoś ma zloty środek jak inaczej zapanować nad tym niech pisze. Mi się wydaje, że trzeba się do tego przyzwyczaić i pogodzić z tym !

Mam 22 lata, studiuję i czasem najchętniej odcięłabym sobie tą rękę. Przynajmniej nie trzeba by było nikomu tłumaczyć, że tak mam i tyle. Czy wy też czujecie się przez to jak jacyś niepełnosprawni? Kawy nie przyniosę, papierów w urzędzie nie wypełnię, a z wizyty w dziekanacie wychodzę jakby było tam -20 stopni. Psycholog proponuje jakieś leki, a ja nie mam zamiaru się ogłupiać. Moja metoda? Przyzwyczaić do tego znajomych, żeby przestali pytać i patrzeć. Przy rodzinie problemów nie ma. O obcych myślę, że właściwie to powinnam mieć ich gdzieś, bo widzą mnie raz w życiu i pewnie prędko zapomną, ja o nich zresztą też. Staram się jakoś z tym sobie radzić. Choć nie życzę tego najgorszemu wrogowi, trochę pocieszył mnie fakt, że nie tylko ja tak mam... Czułam się jak jakiś dziwoląg:/

Witam, mam 18 lat. Do tej pory myślałem, że tylko ja tak mam.
Ręce drżą mi wtedy, gdy:
-jestem "w gościach"
-na imprezach, weselach itp.
-gdy trzeba coś podpisać
-gdy trzeba wykonać takie czynności jak: jedzenie zupy, posłodzenie kawy, podanie komuś filiżanki.

Picie wódki to już w ogóle masakra. Pierwszy toast muszę wypić prawie że dwoma rękami (co wygląda po prostu strasznie).
Niestety tylko alkohol pomaga na to cholerne drżenie. Gdy wypije 2-3 kieliszki ręce przestają drżeć.

Ta przypadłość występuje tylko w miejscach publicznych, na imprezach itp.
Gdy jestem sam w domu, mogę normalne zrobić sobie herbatę, posłodzić itp.

Szukam jakiś sposobów jak sobie z tym poradzić. Gdzieś wyczytałem, że można zacisnąć z całej siły pięści, a potem rozluźnić.

Gdyby nie internet myślałbym, że jestem jedyny na świecie, ale i tak myślę, że to ja właśnie mam najgorzej :) Żaden neurolog ani żaden lek mi nigdy nie pomógł, zresztą sceptycznie do nich podchodziłem, bo nie lubię być od czegoś zależny, na imprezie też lubię się z innymi napić a leków z alko się nie miesza. Podobno u mnie to drżenie samoistne. Czuję się czasem jak niepełnosprawny i podobno można takie zaświadczenie na to dostać, ale w głowie mi się nie mieści, że taki młody facet jak ja może mieć papiery na niepełnosprawność. Ludzie głupio się patrzą jak muszę przy nich coś podpisać. Najczęściej biorę kartkę na ścianę, bo tak jakoś się podpiszę drżącą ręka jak na przykład listonosz coś przyniesie, inaczej chyba pomazałbym mu wszystko jak sejsmograf :) W ogóle mógłbym napisać referat o tym jak drżenie rąk przeszkadza mi w życiu.

Jestem w szoku, że Nas jest tyle. Inni nie mogą sobie wyobrazić jak to przeszkadza w życiu. Ja np. chciałabym jechać na wycieczkę z pracy, ale gdy sobie pomyślę, że będę tam miała jeść zupę i itp. to zaraz rezygnuję. Zauważyłam, że my wszyscy jesteśmy w podobnym wieku, ja mam 23 lata i już pisałam wcześniej ( druga wypowiedź to moja).

Mam 22 lata i mam to samo, z tego co widzę większość to kobiety, ale jest też parę facetów także sam nie jestem;) Ja np. pracuje jako sprzedawca, jak na razie jest ok najczęściej drżą mi ręce przy osobach młodych, jeszcze częściej przy ładnych kobietach,ale najbardziej się boję szkoleń, które jeszcze przede mną, najgorsza jest myśl, że szkolenia są przy kamerach po to żeby potem wspólnie z resztą omówić błędy itp. także jak ktoś nie zobaczy na początku to na pewno wyłapie na kamerze. A Ja z takiego "głupiego" powodu nie chcę rezygnować z pracy:( nawet nie przychodzi mi namyśl żebym mógł się ożenić, bo nie trafiłbym w palec obrączką, no chyba że poszedłbym w stanie nietrzeźwym;), bo jedynym lekarstwem to chyba jest tylko alkohol i tego się boję, A nie ma takich tabletek po których człowiek czuje się jak po alkoholu?? Na pewno coś jest!!! RATUNKU!!!
P.S. A osoby, które piszą, że borykają się z tym problemem już z 10lat i jest coraz gorzej, to wasze komentarze nie napawają mnie optymizmem, sory ale jeszcze przez was dojdzie mi do tego depresja:/

Pisałam tu już wcześniej. Z cyklu: rzeczy, które mnie pomagają:
- Przyzwyczajenie do sytuacji... Ten drżący stres nie trwa wiecznie i po kilku minutach mija. Kiedy mam dużo rzeczy do wypisania, przy entym nabazgranym podpisie ręka wraca do normy i idzie coraz lepiej.
- Z zaskoczenia jest lepiej. Ręce drżą zazwyczaj tym bardziej, im dłużej czekam na podpisanie czegoś (np.kolejka w dziekanacie). Jeżeli pisanie czegoś wynika niespodziewanie, nawet nie mam czasu się zestresować i jest ok ;)
- Wsparcie... Ważna sprawa i ułatwia życie. Kiedy spodziewam się stresowych sytuacji (urzędy) zabieram ze sobą chłopaka (wtajemniczony:) Jest moimi rękami, na wypadek gdybym ja zawiodła. Świadomość, że mogę poprosić go o pomoc w zasadzie niemal zupełnie mnie odstresowuje. Przy nim nie mam problemów.

Wiem, że nie zawsze będę mogła liczyć na czyjąś pomoc, ale staram się oswajać z różnymi sytuacjami. Im więcej razy będę musiała robić coś pod czujnym okiem innych, tym szybciej przekonam się, że właściwie nie ma się czego bać. Kiedyś poza rękami drżał mi też głos, kiedy musiałam coś mówić publicznie. Na studiach uparłam się non stop wygłaszać jakieś referaty na forum (moje lub za kogoś) i przeszło :)

Problem nie dotyczy mnie osobiście, lecz mojego męża. Odkąd go poznałam, drżą mu ręce, czasem mniej, a czasem więcej. Mam problem, bo nie mogę go namówić na wizytę u lekarza. Co mogę zrobić żeby mu pomóc?

Mam 49 lat męczę się z drżeniem rąk od 15-tego roku życia, odwiedziłam sporo gabinetów specjalistycznych (prywatnych) bywałam w sanatoriach i nic... Zażywałam propranolol trochę pomagał ale ubywało mi po nim włosów na głowie więc staram się pokonać ten problem sama nie wiem jak długo bo brakuje mi już sił . Nie spotkałam nikogo z takimi dolegliwościami myślałam że jestem sama, na szczęście mam kochanego męża i dzieci które bardzo mnie wspierają i pocieszają . Mam zamiar wybrać się do lekarza może medycyna coś wynalazła nowego....

Witam, proponuje zrobić badania na tarczycę TSH nadczynność lub niedoczynność tarczycy konkretnie, zaburzenia tego organu mogą powodować między innymi takie objawy jak drgawki nie tylko dłoni ale również całego organizmu. Lepiej wybrać się do lekarza i zdiagnozować problem jeżeli się okaże, że to faktycznie tarczyca, to leki pomogą unormować sytuację. Jeżeli jednak objawy nie są powodem tarczycy proponuję wykonać inne badania np. cukier. Tylko trzeba konkretnie postawić żądania wobec lekarza. Podam przykład trochę odbiegający od tematu, ale obrazujący sytuacje w polskiej służbie zdrowia: moja matka bardzo źle się czuła wieczne przemęczenie dziwne bóle, doszło do sytuacji, kiedy straciła przytomność i zabrało ją pogotowie, co najlepsze jakiekolwiek badania wskazywały, że wszystko jest w porządku. Poza podstawowymi badaniami miała robione bardzo różne. Lekarz idąc po najprostszej linii oporu przepisał leki psychotropowe i zalecił wizytę u psychiatry. I tu był w błędzie, co się okazało ową chorobą okazała się borelioza, choroba odkleszczowa, która potrafi wyniszczyć organizm, albo spowodować załamanie jakieś. O takiej chorobie dowiedziała się przypadkiem i sama wykonała badania, a co na to lekarz, oczywiscie zdziwienie, teraz najlepsze jest to że nie bardzo wiedzą jak to leczyć. To jest tylko przykład, że objawy nawet głupiego drżenia rąk nie koniecznie muszą być objawem jakiejś nerwicy. Co pewnie większość z was podejrzewa. Warto zrobię badania, ba jak wcześniej wspomniałem mogą to być objawy bardzo różnych dolegliwości, pozdrawiam.

Witam. Widzę, że nie tylko ja mam problem. Właśnie przed chwilą kurier przywiózł mi paczkę, musiałam się podpisać i oczywiście ręka latała mi jak wariatka. Coś nagryzmoliłam, kurier wyszedł, a mi na twarz spłynęła fala gorąca. Z piciem herbaty, czy jedzeniem zupy też mam problem. Gdy rozmawiam z lekarzem, urzędnikiem lub inną obcą osobą plącze mi się język, nie potrafię dłużej patrzeć komuś w oczy. Ostatnio byłam na zebraniu szkolnym u córki, rozmawiałam z nauczycielką i nagle poczułam jak coraz bardziej brakuje mi powietrza. Nauczycielka to zauważyła i powiedziała do mnie : - "spokojnie", a ja skłamałam ,że szybko biegłam i stąd ta zadyszka. Szlag mnie trafia, zwłaszcza jak sobie pomyślę o podpisaniu dokumentów w urzędzie, albo o podjęciu pracy .Żaden pracodawca nie przyjmie mnie do pracy jak zobaczy jak ręce mi drżą. Pomyśli, że jestem alkoholiczką i mi podziękuje. Nie wiem jak długo jeszcze to wytrzymam. Mam nadzieję, że to minie. Pozdrawiam wszystkich. Aśka

Witam. Mam 23 lata i od niedawna zauważyłem u siebie drżenie rąk. Czytając te komentarze zauważyłem że większość osób ma koło 20 lat i to jest zastanawiające. Może to są naturalne objawy, że coś się w tym czasie dzieje z naszymi organizmami, np. koniec okresu dojrzewania? A może to wina stresu, na który coraz bardziej jesteśmy narażeni? Kuba