Mam ochotę pożegnać się z tym światem

Hej hej i "witaj w klubie", chciałoby się rzec. Czemu? Też kiedyś wyprowadziłam się z mamą z domu. Też ojciec nadużywał alkoholu. Też mówiono mi, że mam wiele jego cech, że temperament, że charakter. I wiesz co? Ułożyło się. Trwa to, owszem, ale jest możliwe. Napięcie z czasem ustępuje, złe wspomnienia zacierają, nowa sytuacja staje się sytuacją normalną, sytuacją mile oswojoną.

Co do alkoholizmu natomiast, u mnie było, i wciąż jest, dokładnie odwrotnie: dążyłam bowiem (po części świadomie, po części podświadomie,) do systemu wartości i stylu życia opartego na silnych kontrastach z osobą ojca i jego postawami (stąd też nie piję wcale, nie palę i... wymieniać można by było jeszcze przez dobre kilka stron A4, więc Ci tego oszczędzę, wiedz jednak, że żadne syndromy DDA i żadne predyspozycje niekoniecznie muszą być tak silne, by Cię pokonać, naprawdę).

Idąc jednak dalej, właśnie. Skoro czujesz, że sama dla siebie nie masz po co dalej żyć, to spróbuj może przetrwać ten straszny stan w oparciu o świadomość, że właśnie TY jesteś tak bardzo bardzo mocno potrzebna Twojej mamie i nikt inny na całym świecie (nikt ładniejszy, nikt zdolniejszy, nikt weselszy) jej Ciebie, szczególnie w takich chwilach, nie zastąpi. I nawet jeśli w Twoim mniemaniu teoretycznie robisz klasyczne nic, jeśli zamykasz się w pokoju z głośnikami i kartką papieru, jeśli przemykasz do łazienki z zapuchniętą od łez twarzą, uwierz mi, że nawet szuranie Twoich kapci o podłogę czy cichy dźwięk Twojego stukania w klawiaturę jest tym, co najpełniej tworzy teraz Wasz nowy Dom i... nie rezygnuj z tego, okej? :) A jeśli naprawdę nie dla siebie, jeśli nawet nie dla mamy, jeśli nie dla znajomych czy chłopaka, którzy, jak piszesz, wydają się dziwnie oddaleni, wycofani, to spróbuj chociaż, jakkolwiek to nie zabrzmi, nie poddać się dla mnie, bo nieśmiało podejrzewam, że przeszłyście tak wiele, iż pewnie z powątpiewaniem smutno uśmiechasz się na wszelkie frazesiki typu "Jesteś młoda, życie przed Tobą!" czy inne takie o szczęściu, słońcu i radości, ale właśnie ze wzmożoną siłą wszelkie te szczęścia, słońca i radości jeszcze kiedyś przeżywać będziesz (i wiem to z całkiem podobnego do tego Twojego doświadczenia).

Trzymaj się więc, choć sama rozumiem, jakie to może być trudne. Trzymaj się więc, bo gdzieś setki kilometrów od Ciebie jest sobie jakaś tam Atia, która jeszcze w Ciebie wierzy. I to mocno! Pozdrawiam :)