- abcdepresja.pl
- Pytania i odpowiedzi
- Mam wszystko, a jestem nieszczęśliwa. Co się ze mną dzieje?
Mam wszystko, a jestem nieszczęśliwa. Co się ze mną dzieje?
Witam, mam 23 lata i wydaje mi się mam szczęśliwe życie, kochających rodziców, cudownego narzeczonego i znajomych, na których mogę liczyć. W sumie nie widze powodów, bym mogła się czymś martwić, bo studiuję to, co kocham, nawet mam pracę w swoim zawodzie, z ukochanym znam się już od 5 lat i chyba tu ładuję cały worek winy i nieszczęść... :(
Wydaje mi się, że mimo udanego związku coś się zmieniło, nie jest jak dawniej, zazdroszcze innym parom adoracji i zalotów, gdzie u nas - jak sama rozumiem - jest inny etap, ale brakuje mi tego. Narzeczony powtarza, że mnie kocha, udowadnia mi to, ale ja wciąż nie wiem gdzie tak naprawdę tkwi problem - w nas czy tylko we mnie.
Od trzech lat mieszkamy same z mamą, bo tata wyjeżdża za granicę do pracy. To też już nas bardzo męczy, to nie dla nas takie rozłąki. Ostatnio zdechł mój ukochany kot, który był ze mną przez 1/3 mojego życia. Czasami mam problemy z zasypianiem.
Zażywam tabletki antykoncepcyjne, ale wątpię by one powodowały te wahania nastrojów, tj. nagłe zamyślenie, smutek, placz. Czasem trzymam w sobie żale jakie mam do narzeczonego i w pewnym momencie wybucham, podając mu na talerzu całe danie tych żalów. Wiem, tak nie można, ale inaczej nie umiem - zamykam się w sobie gdy jest coś nie tak. Dawniej tak nie było. Od razu umiałam mu powiedzieć co jest nie tak, dziś milczę.
Piszę o tym wszystkim, bo nie wiem czy sama wyszukuję powodów mojego nastroju czy faktycznie coś mi dolega. Nie chcę używać słowa depresja, bo to chyba nie jest to - może to któryś z tych czynników mniej lub bardziej wpływa na moje uczucia i zachowanie? Wiem, że w porównaniu z innymi postami jakie tu czytałam mój problem może wydawać się błahy, ale wolałabym sie upewnić czy powinnam się zacząć martwić, czy to tylko chwilowy stan. Pozdrawiam.
Witam!
Pani problemy są bardzo ważne, szczególnie dla Pani. Nie ważne, co przeżywają inni, Pani powinna się skupić na sobie i spróbować poprawić swoją sytuację. Opisała Pani szereg problemów emocjonalnych, które silnie na Panią wpływają. To one mogą wpływać na pogorszenie się samopoczucia i wahania nastroju.
W związku powinna Pani szczerze porozmawiać z partnerem i powiedzieć mu, czego Pani brakuje. Żeby znów poczuła się Pani atrakcyjna i adorowana nie potrzeba wiele z jego strony - ważne, żeby pamiętał o Pani, prawił komplementy i obdarowywał drobiazgami. Razem powinniście podsycać żar namiętności. Poczytajcie na ten temat, wyjedźcie czasem, organizujcie sobie romantyczne wieczory i obdarowujcie się drobnymi prezentami. Znów możecie poczuć się dla siebie atrakcyjni i jedyni w swoim rodzaju.
Ważne też, by wszystkie problemy i sprawy z partnerem rozwiązywała Pani na bieżąco. Duszenie w sobie emocji także wpływa na pogorszenie samopoczucia i niekontrolowane wybuchy, kiedy może Pani powiedzieć coś, czego w normalnej sytuacji by Pani nie powiedziała. Częste rozmowy pozwolą rozwiązywać problemy bez kłótni i awantur.
Również z tatą i mamą może Pani porozmawiać o tym, jak się czuje, kiedy tato wyjeżdża. Nie będzie to Pani wiele kosztowało, a razem możecie coś wymyślić, np. że tata będzie częściej wracał, albo będziecie często rozmawiać przez telefon. Wiele spraw da się rozwiązać w prosty sposób, trzeba tylko o nich rozmawiać. Musi się Pani przełamać i zacząć mówić o tym, co Panią boli i co Pani przeszkadza. Dzięki temu będzie Pani miała mniej problemów na głowie i czuła się lepiej.
Pozdrawiam
witaj mam 20 lat jestem w zwiazku z chlopakiem od roku.Szybko wszystko poszło poznanie rodzicow ,spanie u siebie po roku niewiem czy to jest to. moja rodzina uwaza ze jest dobry ,ale leniwy,niegarnie sie do pracyy ani niczego.czesto wysłuchuje bo ona to i tamto niewiem co mam robic drazni mnie jego powolnosc,ciapkowosc.chcialabym by byl meski bardziej stanowczy,niedał sobie w kasze dmuchać.jak rodzina mi tak gada to mam watpliwosci wieksze.jest dla mnie dobry kocham go ale niewiem czasem mnie drazni .moa rodzina niby go lubi ale jego zachowanie ich denerwuje.pomozcie mi ....
wie pani co problem tkwi w tym,ze ja nie moge z tata porozmawiac nie mamy dobrego kontaktu ze sobą.Ni ewiem bo mi samej przeszkadza jego zachowanie.a drobiazgi czy prezenciki to są tego nie brakuje.mi brakuje aby byl szczery bo czasem mowi mi cos co chcialabym badz wolalabym usłyszec tylko poprostu oklamuje w dobrej mieze.jak źłow momentami zabiera sie do czegos nawet w pracy szwagier mi powiedzial bo pracuja razem.niewiem naprawde co zrobic mowie mu o tym ze mi przeszkadza on ze sie zmieni glupio mu i tak dalej to samo..ja już nie mam pojecia co robic?
Dodaj nowy komentarz