Mój chłopak pije. Czy warto o niego walczyć?

Mariusza poznałam 7 lat temu. Ja miałam 28 lat i 3-letniego syna. On miał 25 lat był wspaniałym człowiekim. Codziennie widywaliśmy się w pracy, rozmawialiśmy na wszystkie tematy. 4 miesiące minęło i zakochałam się. Szybko zamieszkaliśmy razem. Spacery, zakupy, kino, święta. Było jak w bajce. Koleżanki zazdrościły mi, że on na zebrania do szkoły chodzi, zakupy robi, pomaga sprzątać, nawet gotować nauczył się. Przeżyliśmy razem ciężkie chwile. Mój wypadek w pracy, jego wypadki(pracował zagranicą był izolerem na statkach). Płakaliśmy i śmialiśmy się razem. Mój syn kochał go bardziej niż własnego ojca. Od roku kiedy nie mógł znaleźć normalnej pracy coś zaczęło się z nim dziać. Zaczął popijać, potem dochodziło do tego, że musiałam transportować go na 4 piętro. Wychodził gdzieś i przychodził coraz bardziej pijany. Nie poznawałam go. Najpierw piwo, potem wóda. Nie zdawałam sobie sprawy z tego co to za nałóg. Byłam zrozpaczona i bezradna. Straszyłam go, że go zostawię, potem prosiłam, żeby się leczył, wyrzuciłam go wkońcu z domu. Wyrzucałam i przyjmowałam jeszcze pare razy. Rozmawiałam z nim tysiące razy ale widziałam, że to już nie mój Mariusz. Deklarował się, że się zmieni i że nas bardzo kocha ale nie daje rady. Wyrzuciłam go bo myśłałam, że jak napatrzy się na swoich patologicznych rodziców, których nienawidził to weźmie się w garść. Od pół roku nie byliśmy razem ale w kontakcie telefonicznym. 3 tygodnie temu wyjechał gdzieś tam w Polskę do pracy , 15 listopada byłam już na jego pogrzebie. Zabił go alkohol. Nie szybko się pozbieram, bo go bardzo kochałam, bardzo. Ale nie mogłam mu pomóc, bo on sobie sprawy z tego nie zdawał i chyba nie dostrzegał problemu. Parę dni minęło od pogrzebu ja na prochach jestem. Jego już nie ma, a ja muszę żyć z tą myślą, czy mogłam coś jeszcze zrobić, by do tego nie doszło. doszło ?