Napady złości i smutku

Witam, mam poważy problem i z nim właśnie pragnę się zwrócić do państwa z nadzieją na szybką odpowiedz. Mam 26 lat, za mną jest 5 lat związku z kobietą która była dla mnie całym światem. Ja ją kocham ona mnie kocha (przynajmniej tak twierdzi). W ostatnim czasie coś się popsuło. Ona jest na studiach w innym mieści oddalonym o 100 km od mojego miejsca zamieszkania. Poświęciłem jej wszystko, stałem się osobą osamotnioną ponieważ moi koledzy rozpoczęli własne życie z własnymi żonami. Problem polega na tym, że ona ciągle mnie krytykuje. Nie podoba jej się wiele rzeczy w moim zachowaniu. Można powiedzieć że koncentruje się na moich wadach, które niewątpliwie posiadam. Mówi "kocham cię, lecz muszę się zastanowić co dalej". Ona odczuwa wielki pociąg do kariery, chce jak twierdzi "skakać, bawić się, śpiewać bo życie jest krótkie". Dodam jedynie, że jest ona osobą niezdecydowaną. Ja niestety cierpie. Z jednej strony jest 5 lat związku, miłość z innej wszystko to co nas dzieli. Odczuwam lęk przed przyszłością, ból bazujący gdzieś na skraju depresji. Nie wiem co mam uczynić dalej, bez niej będę sam. Samotność nie jest również miłą perspektywą.