Nic nie sprawia mi radości. Czy to depresja?

Czesc kochana,

Czytajac Twoj list poczulam, ze musze Ci napisac jedna najwazniejsza rzecz: Zapros Jezusa do swojego zycia, powiedz mu tak, otworz mu drzwi do swego serca, porozmawiaj z nim, powiedz mu o swoich lekach i pros o wyprostowanie Twojej drogi. Jest takie powiedzenie, ze mamy tyle cierpienia ile jestesmy w stanie dzwignac. Pamietaj, ze Chrystus byl tym, ktory cierpial duchowo i fizycznie, a jednak.....MILOSC zwyciezyla :D

Gdy jest trudno, musimy miec kogos komu mozemy powiedziec, kogos kto nas wyslucha. To niekoniecznie musi byc ktos kogo znasz, mialas swietny pomysl napisac pare slow o sobie tutaj do osob, ktore Cie nie znaja, ale tak czasem jest nawet lepiej :) udaj sie w tygodniu do kosciola na Msze Swieta i ofiaruj swoje zycie Bogu, zaufaj mu, On tego pragnie. Pamietaj tez, z etylko On jest Panem Dnia i Nocy i tylko On decyzuje kiedy przyjdzie nasz czas na to by przejsc na druga strone :D
Jesus w Tobie mieszka, tylko otworz mu drzwi by wejsc we wspolna relacje. On Cie kochaaaaaa :D

Miej wiare i badz spokojna :-DDDD
Serdecznie pozdrawiam,
Magda