Nie potrafię sama sobie poradzić ...

Jestem kobietą. Mam 20 lat. Od kilku lat jestem w stanie przygnębienia - nie mam ochoty do żadnego działania i ciężko mnie do czegokolwiek zmusić. Nie wynika to jednak z mojego lenistwa, a z tego, że najprostsza rzecz sprawia mi ogromną trudność.

Kiedyś okaleczałam się ostrymi przedmiotami, często na rękach, przez co zostałam przyłapana przez rodziców (uczeszczałam wtedy jeszcze do gimnazjum). Skończyło się na jednej rozmowie, robię to do dziś. Zadawanie sobie bólu i widok własnej krwi sprawia mi tak jakby ulgę, a nawet przyjemność, czuję, że ukarałam siebie i sprawia mi to chwilową satysfakcję.

Straciłam kontakt z przyjaciółmi. Wszyscy powyjeżdzali na studia. Nie potrafię nawiązywać nowych znajomości. Przebywanie w tłumie rodzi we mnie ogromną panikę, przestałam chodzić na zajęcia od 3 tygodni. Cały dzień mogę przespać, nic mnie nie interesuje, nigdzie nie wychodzę od kilku miesięcy. Rodzice mają do mnie pretensje o moje zachowanie, zamiast mnie wesprzeć. Wiem, że nie mogę na nich liczyć w tej sprawie, ponieważ moja mama jest straszną panikarą. Wiem, że nie jest w stanie mi pomóc i nie chcę, żeby się mną przejmowała.

Często myślę o śmierci, jednak nie chcę zranić tym rodziny. Jestem w związku z mężczyzną, którego nie kocham, ponieważ boję się, że go zranię oraz że zostanę zupełnie sama, ponieważ mam tylko jego. Czuję się z tym okropnie i nienawidzę siebie za to, że jestem taka słaba. Często zaciskam coś na szyi i duszę się, żeby wiedzieć, że kontroluję chociaż to, że mogę w każdej chwili z tym skończyć. Wymyślam różne sposoby, jak mogłabym się zabić, to mnie uspokaja.

Wiem, że nic już nie zrobię z moim życiem i nie sprawia mi ono przyjemnośći. Potrafię obsesyjnie skupić się na jakiejś rzeczy i myśleć tylko o niej, nie wiem jak to dokładnie wytłumaczyć. Już dwa razy się załamałam - obudziłam się rano i nie mogłam wstać z łóżka, nie miałam siły płakać, nie miałam siły już ukrywać tego przed rodzicami, ale i wtedy skończyło się na rozmowie. Zaproponowali mi psychologa, ale odmówiłam. Teraz tego żałuję, ale nie poproszę ich o pomoc. Boję się ich reakcji i wstydzę się tego, więc nigdy z nikim o tym nie rozmawiam. Czuję się, jakbym była nadwyżką w świecie i nie miała konkretnego celu, by istnieć ....