Nienawidzę ludzi, którzy mnie dręczyli. Jak sobie z tym poradzić?

Obecnie jestem w szkole średniej w pierwszej klasie. Klasie której nie cierpię. Część ludzi jak całkiem okej, nauczyciele w porządku i szkoła sama w sobie zła nie jest. Tylko taki chłopak ( i mała grupka ludzi mu wtórująca). Porażka. Jest tak okropnie , bezczelny, niekulturalny i głupi, że mi ręce opadają. Ja należę do osób szczególnie wrażliwych na jakiekolwiek uwagi, chociaż staram się nie pokazywać tego po sobie. On bombarduje każdego, bez wyjątków. Widzę, że sporo osób jest zdenerwowanych, niektórzy się przyzwyczaili i nawet go nie słuchają a jeszcze inni odrzucają mu tekstami w jego głupkowatym stylu. Jego zaczepki nasiliły się w kierunku dwóch dziewczyn, które są całkiem na uboczu i z nikim poza sobą nawzajem nie utrzymują bliższych kontaktów w klasie. To nieco dziwne, ale nie oznacza to, że można w kogoś celować najgorsze uwagi, przekleństwa (które są normą) i zaczepiać w głupkowaty sposób. Ja trzymam się z grupką dziewczyn nieco spokojniejszych, uczących się i nie wyróżniających się jakoś specjalnie na tle klasy. Muszę podkreślić, że ja przepisywałam się do tej klasy i chodzę z nimi od października, nie wiem czy to ma jakiś wpływ na cokolwiek.
Do mnie bezpośrednio nie mówi za często i jakoś specjalnie złych rzeczy, jednak drażni mnie. Mam świadomość że jak znudzi mu się jedno to np przyczepi się do mnie. Ja zazwyczaj nie reaguję, gdy pyta o coś głupiego uśmiecham się i mówię coś w stylu" fajnie" "super" "daj spokój" i się obracam. Tyle,że we mnie się wówczas gotuje. Ze złości i bezradności nad takim brakiem szacunku do człowieka. Nie widzę sensu w kolejnym zmienianiu klasy, bo to nie jest rozwiązanie. Mogę w przyszłości spotkać masę takich ludzi jak ten gościu i zdaję sobie z tego sprawę, dlatego ucieczka nie jest tu o rozwiązaniem. Proszę o rady :)

:o Jestem zszokowany... mam dokładnie tak samo. Myślałem że jestem jakiś dziwny że rozdrapuje rany i wracam do tego co było ale widzę, że nie jestem sam. Ta bezsilność potrafi pogrążyć.... nie mogę w nocy spać, siedzę sobie przed monitorem i czytam różne rzeczy o sensie życia i toksycznych ludziach, przez co trafiłem tutaj. Ja również nie mogę uwierzyć w to, dlaczego tacy ludzie pozostają bezkarni... przecież człowiek ma słabszą psychikę niż ciało. Gdyby dajmy na to ktoś, ciężko pracował w kopalni, ale miał świetny klimat i ludzi to by szczęśliwie mógł żyć. A jeśli człowiek ma dobre warunki fizyczne, (siedząc w szkole na krześle przez 8 godzin dziennie) a złe otoczenie, jest w stresie i ciągle przeżywa paranoje, boi się że zaraz jakiś toksyczny rówieśnik się do niego przywali.... to jest gorsze niż fizyczny ból który łatwiej mija... Ja nie wiem jak z tym żyć. Świat i ludzie idą do przodu, tylko ja stoję w wewnętrznej pustce, a wspomnienia są jak psychiczne baty które codziennie serwuje mi moja podświadomość... eh. Prosiłbym.. jeśli ktoś poznał jakiś sposób jak to załagodzić, niech napisze.
Pozdrawiam wszystkich tkwiących w bólu ;/

Ech sam mam 17 lat i nie wiem co ze sobą zrobić. W gimnazjum była grupka ludzi, która dręczyła mnie psychicznie, przekręcając moje imię i nazwisko w obraźliwy sposób. Pewnie to wina moich pierwszych reakcji, bo nie udawałem obojętności. Ci goście wyczuli, że jestem wrażliwy (dodam, że wcześniej nic takiego mi się nie zdarzyło, więc zupełnie nie wiedziałem co z tym zrobić) i zamęczali mnie. Bardzo mnie to bolało, zwłaszcza, że zaczęło się dopiero w 3 klasie i zaczepiali mnie ludzie, z którymi wcześniej miałem dobry kontakt, a nawet tacy, których uważałem za przyjaciół. Kiedy stałem się obiektem ostrzału, czułem się jakby wszyscy się ode mnie odwrócili. Najgorsze, że nigdy wcześniej nie dokuczałem tym ludziom (w żaden sposób, absolutnie), a oni naśmiewali się ze mnie tylko dlatego, że byłem spokojniejszy, wrażliwszy, nie dokuczałem innym. Ci ludzie naśmiewali się też z mojego wzrostu, tego,że wciąż nie mam zarostu, z najbardziej idiotycznych i drobnych rzeczy i pogrążali mnie coraz bardziej w czarnych myślach. Po zakończeniu gimnazjum myślałem, że mam szansę na nowy start, wielkie wsparcie okazała mi mama, powiedziała, że nikt nie może sprawić, żebym czuł się gorszym człowiekiem, że to ode mnie powinno zależeć moje poczucie własnej wartości i przez pewien czas czułem się dobrze, odrzucałem od siebie te myśli. Potem coś zaczęło się psuć, paraliżował mnie strach, że ktoś mógłby powiedzieć komuś z mojej nowej klasy w jaki sposób obrażano mnie w gimnazjum i musiałbym przechodzić 3 lata męczarni. Zupełnie nie wiem co z tym zrobić, czuję się odarty z ludzkiej godności, bo mieszano mnie z błotem, teraz cały czas jestem przewrażliwiony na najlżejsze komentarze, mam wrażenie, jakbym był po prostu stworzony do bycia pośmiewiskiem, a do 15 roku życia nigdy coś takiego mi się nie zdarzyło. Boże, zupełnie nie wiem, co mam z tym zrobić, czuję się kompletnie bezwartościowy. Wiem, że to ja powinienem panować nad swoimi myślami, nie one nade mną, ale nie potrafię... Najgorsze, że w nowej klasie jestem dość dobrze postrzegany i ciągle mam świadomość, jak diametralnie może się to zmienić. To wszystko zwyczajnie wypacza mój kontakt z innymi ludźmi.