Nieszczęśliwa miłość - jak się z niej wyleczyć?

Dziękuję ekspertowi. Nie jesteś sam, amor strzela w każdym wieku, ja mam np. 37 lat. Też mam problem z uporaniem się z zakochaniem (z tymże u mnie komplikacja większa, żona, dziecko, dom itp, itd). Wcześniej pomagało mi wyobrażenie sobie "ukochanej" w dziwnych albo kompromitujących sytuacjach (ewentualnie obrzydliwych). Generalnie nie ma się co rozczulać nad sobą - życie toczy się dalej ku nowej przygodzie.

mój przypadek jest nieco inny, chyba mam już zaawansowaną depresję, raz na jakiś czas mam lepszy dzień, ale ogólnie to kiepsko. Nie mogę sobie wybaczyć, że pozwoliłam odejść byłemu chłopakowi. Teraz on ma rodzinę, żonę, dziecko. Ja też wyszłam za mąż, nie mam jeszcze dziecka, ale jestem nieszczęśliwa. Mój mąż mnie kocha, przynajmniej tak mówi, ale ja tego nie czuję, całe dnie go nie ma, mieszkam z teściami, wciąż patrzą mi na ręce, co robię albo czego nie robię... Nie czuję się jak żona, nie gotuję, bo robi to teściowa, wygląda na to że mojej pomocy nie chce. A ze mną jest coraz gorzej. Mój mąż mnie olewa. Wciąż sobie wyobrażam jakby wyglądało moje życie z tamtym, i na pewno byłoby o niebo lepiej. Kochałam go ponad życie, myślałam, że wróci do mnie, przyjedzie wyjaśnić kilka spraw, a on nic. Byłam ładną dziewczyną toteż faceci się oglądali, poznałam jednego i tak z nim chodziłam kilka lat, nie planowałam z nim przyszłości, a jakoś tak wyszło, że jak usłyszałam, że mój były się chajta to nabrałam chęci żeby za tego wyjść, i to zrobiłam... A teraz strasznie żałuję... Nie potrafię już żyć, życie dla mnie nie ma sensu, żebym miała dla kogo, ale nie mam :( Ze 2 razy w swoim życiu próbowałam się zabić, podcięłam sobie żyły, ale widocznie za słabo. Mój mąż to olał, wtedy jeszcze chłopak, chciał mi pomóc jakoś i postanowił, że jak za niego wyjdę to się wszystko ułoży, zaczął planować, no i jakoś doszło do skutku ten ślub i w ogóle. A teraz żałuję, strasznie, ja wtedy nie myślałam, zgodziłam się co prawda, myślałam że będzie ok, a tu dupa, jest coraz gorzej...

cześć,
znam też sytuacje, które są poruszane w artykule oraz w komentarzach. Nie jest mi obcy temat nerwicy natręctw. Ale ogólnie idę do przodu i mam pokój. Przy zakochaniu jest taka sytuacja, że osobie się wydaje, że bez drugiej osoby nie będzie mogła żyć a jest takie powiedzenie - "najgorzej jak się komuś wydaje". Górę wtedy biorą uczucia i człowiek pływa jak po wzburzonym morzu. Często w takiej sytuacji bardzo dobrze wpływa spotkanie ze znajomymi - można przecież zaproponować jakiemuś znajomemu wspólne spotkanie, albo jeszcze lepiej - można zorganizować jakieś spotkanie dla większego grona osób i powiedzieć, aby przyprowadzili swoich znajomych - jest wtedy okazja, żeby poznać nowe osoby:). No ale bywa, że czasami robimy co możemy, a nie ogarniamy. To normalne, bo jesteśmy tylko ludźmi. Wtedy możemy uderzać do Ojca, który daje miłość aby nam pomógł ogarnąć i idziemy do przodu. Tak do Ojca, jeśli chcesz się coś więcej o Nim dowiedzieć to odwiedź milosc, bo przecież życie polega na tym aby się nauczyć miłości. Bo miłość to coś pięknego. Nie warto się za dużo oglądać za siebie, tylko iść do przodu - patrzeć w przyszłość z nadzieją. No i trzeba walczyć o to, żeby się udało, bo kto nie walczy ten nie wygrywa:) - tak mówią.

Ja mam podobny problem jak wszyscy uzytkownicy. Ja zakochałam się w koleżanki bracie. Lecz kiedy sie spotykam sie z kolezanka zawsze jest obecny,ostatnio rozmawialismy mamy duzo wspolnych tematów. Zauwazylam ze troszczy sie o mnie, zebym sobie nic nie zrobila. Zwierzylam sie przyjaciolce, a ona namawia mnie, abym do niego napisala, i powiedziala co czuje, jednak ja nie mam smialosc.Boje sie ze mnie poprostu wysmieje(chociaz on taki nie jest), i nie wiem co robic:(