- abcdepresja.pl
- Pytania i odpowiedzi
- Nikt mnie nie kocha, nikomu nie jestem potrzebna… Czy mogę mieć depresję?
Nikt mnie nie kocha, nikomu nie jestem potrzebna… Czy mogę mieć depresję?
Mam 21 lat i wydaje mi się, że ja nigdy nie byłam do końca normalna. Jak byłam mała nie miałam koleżanek na podwórku - może to przez to, że jestem nieśmiała, ale teraz to zastanawiam się, czy mam depresję. W teście wyszło mi 20 punktów (średnia depresja), ale moje samopoczucie obecnie jest straszne. Jak już wyjdę do ludzi to staram się udawac, że wszystko OK, jakoś nie umiem o tym z nikim porozmawiać tak szczerze, nie potrafię.
Wcześniej było tak, że miałam dużo znajomych, bywałam to tu, to tam, zawsze wesoła, uśmiechnięta i szczęśliwa, a teraz tylko na zewnatrz tak to wygląda. Z resztą nie mam już tylu znajomych - ludzie poszli dalej, nie ogladając się na mnie. Zostałam sama. Każdy już układa sobie życie, a ja jakoś nie potrafię. Nie wiem czemu tak jest. Poza tym dodam, że mam problemy ze snem, np. całą noc nie dam rady zmrużyć oka, a czasem potrafię spać 12 godzin; z jedzeniem również - czasem jem i jem, aż nie daję rady, a czasem tak prawie nic.
Nie wiem czy to ważne, ale dodam też, że nigdy nie miałam partnera (mam 21 lat). Co jest ze mna nie tak? Bo słyszę, że jestem niebrzydka... Poza tym ostatnio stwierdziłam, że nic nie ma sensu. Nie wiem po co ja kończę te studia, jak i tak nie będę po tym pewnie miała pracy i skończę na kasie w markecie. Po co ja w ogóle żyję, jak nikt mnie nie kocha, nikomu niepotrzebna jestem... W domu też - siostry zawsze sobie ze mnie żartują. Przepraszam, nie dam rady pisać już, bo płakać mi się chce.
Witam!
Rozpoczyna Pani dorosłe życie i teraz ważne życiowe decyzje musi Pani podejmować sama. Była Pani nieśmiała w dzieciństwie, ale później miała Pani wielu przyjaciół i znajomych. Nie oznacza to, że jako dziecko było z Panią coś nie tak.
Psychika zmienia się wraz z dojrzewaniem i pewne cechy jesteśmy w stanie wzmocnić, np. pewność siebie czy otwartość. Myślę, że przytłoczyły Panią problemy związane ze zmianami w Pani życiu i zagubiła się Pani w tym wszystkim.
Test, który Pani wykonała ma charakter wyłącznie informacyjny i nie można na jego podstawie stawiać diagnozy. Jeśli chce Pani upewnić się, czy nie jest to poważne zaburzenie, to warto udać się do lekarza psychiatry. Polecam także rozpoczęcie pracy z psychologiem, by mogła Pani popracować nad swoimi problemami i poprawić swoje samopoczucie.
Gromadzenie się problemów oraz ważne momenty w życiu wpływają na funkcjonowanie oraz samopoczucie. Może Pani rozwiązać swoje problemy oraz znaleźć cel w swoich działaniach. Spotkania z psychologiem będą Pani dawały także wsparcie i zrozumienie. Sądzę, że tego teraz bardzo Pani brakuje. Mogłaby Pani spróbować uzyskać je także od rodziców i bliskich znajomych. Jednak musi Pani wtedy z nimi rozmawiać szczerze, bez grania szczęśliwej dziewczyny. Nie wie Pani czy zostanie zrozumiana, czy odrzucona, dopóki nie porozmawia Pani o swoich problemach z bliskimi. Oni mogą być dla Pani oparciem i pomóc szybciej powrócić do równowagi.
Pozdrawiam
Mam podobnie jak opisała to koleżanka. Miałem wprawdzie 3 dziewczyny w swoim życiu, ale za każdym razem kończyło się na tym ze mnie zostawiały mówiąc ze nie nadaję się do życia w związku. Wiem ze brakuje mi kogoś dla kogo mógłbym żyć. Mam 21 lat i nie wydaje mi się żeby rozmowa z kimkolwiek mi pomogła. Wiem bo próbowałem. Nie czuję się potrzebny. Powiedziałbym nawet że chyba lepiej byłoby gdybym się nie urodził bo i tak tylko zawadzam i nic nie wnoszę. Nie mam zbyt wielu znajomych. Nigdy nie umiałem zawiązywać znajomości, nie lubię imprez, nie piję, nie palę. To wszystko sprawia że jestem po prostu nudny. Ale nie zacznę przecież na siłę imprezować, tym bardziej że tego nie lubię i nie chcę. Ludzie mnie lubią, widać to po ich stosunku do mnie, ale czuję się samotny. Tak naprawdę to mam tylko jedno marzenie - być z dziewczyną którą kocham. Niestety to chyba nierealne, a nawet gdyby była kiedyś możliwość, bałbym się że nie będzie ze mną szczęśliwa i nie zdecydowałbym się na związek. Jestem idealistą, studiuję, pracuję. Nie wydaje mi się żebym miał w przyszłości problemy z utrzymaniem się. Brakuje mi tylko tej osoby, której mógłbym poświęcić życie.
Można powiedzieć że jestem jeszcze młody i wszystko przede mną, ale czy na pewno można to powiedzieć komuś kto w dorosłe życie wszedł mając 4 lata? Dlaczego już wtedy? Bo miałem dokładnie 4 lata kiedy tata przed śmiercią powiedział że od teraz ja jestem głową rodziny. Zapamiętałem to zdanie i od tamtej pory starałem się pomagać mamie i rodzeństwu. W szkole zawsze sobie radziłem sam. Jak miałem 16 lat poszedłem do pierwszej pracy (na ferie zimowe). Jak tylko skończyłem liceum poszedłem na studia zaoczne i poszedłem do pracy w firmie, w której pracuję do dziś. Czy musiałem tak szybko dorosnąć? Nie. Ale chciałem. Po studiach mam zamiar wynająć mieszkanie lub postarać się o kredyt hipoteczny. Rzecz w tym że jestem na licencjacie i kończę studia w 2011 roku. Czyli będę miał 22 lata kiedy będę "na swoim". Czy muszę? Nie. Ale nie potrafię inaczej... Można powiedzieć że coś już osiągnąłem. Więc dlaczego czuję taką pustkę? Taką samotność? Nie potrafię żyć dla siebie. Boję się z kimś związać ze względu na poprzednie związki (a raczej ich zakończenia), no i przecież kocham już jedną dziewczynę (ostatnia z którą byłem). Myślę że jestem skazany na samotność. Staram się szybko przeżyć każdy kolejny dzień, tylko po to żeby życie jak najszybciej się skończyło...
Mam 20 lat i moje problemy wygladają dokładnie tak samo jak u koleżanki agusss2901. Też nigdy nie miałam partnera i nie wiem czemu, bo ciągle słyszę, ze jestem ładna, mam zgrabne nogi itd. Może z moją psychiką jest coś nie tak? Też zawsze miałam tylko jedną koleżanke, ale nasze drogi się rozeszły jak ona poszłyśmy do różnych szkół średnich. Teraz prawie się nie widujemy. W nowej szkole nie znałam nikogo i do nikogo nie pasowałam, nikt nie llubił tych samych rzeczy co ja, nikt mnie nie rozumiał i tak jest po dzis dzień. Teraz kończę szkołe, będę zdawać mature i egzamin zawodowy i nie wiem co dalej. Nic nie ma dla mnie sensu. Czuje,że juz nic dobrego w życiu mnie nie spotka, straciłam młodość i iteraz będę już tylko starzeć się w samotnosci, egzystować z dnia na dzień pracujaąc bez celu i ochoty, robiąc coś czego nie lubie. Czuje się przegrana. Te 4 lata w technikum zmieniły mnie nie do poznania, kiedyś taka nie byłam. Olewam przygotowania do egzaminów, bo nie widzę w tym sensu, co za różnica czy to zdam czy nie. Tak samo z maturą... Ciągle tylko staram się komuś przypodobać , jestem sztuczna, nie jestem soba. To mnie już męczy. Chcę znów być sobą, ale nie potrafię, bo właściwie kim ja jestem? Co tak naprawdę lubie, a czego nie lubię ja TA PRAWDZIWA, której już praktycznie nie ma? nigdy od ludzi nie spotkało mnie nic dobrego, czuje się wypalona szkołą, nauką, a przede wszystkim życiem.
Mam 21 lat...tez nigdy nie mialam partnera a dokladnie to samo mi mowia co Tobie agusss2901: przez ostatni rok zakolegowalam sie z jednym chlopakiem on mowil ze jestesmy przyjaciolmi ale nigdy nie dawal mi tego odczuc zawsze mnie traktowal jak ta niewazna "przyjaciolke" a ja niestety mialam nadzieje ze cos z tego wyjdzie ze moze poczuje cos do mnie...niestety dzis spotyka sie z inna :(( nigdy nie powiedzialam mu o swoich uczuciach ale chyba sie domyslal...teraz zostalam sama :( zupelnie sama...zawsze bylam sama. Co do znajomych to mialam ich nie duzo ale mialam...jednak to byli tylko znajomi nic wielkiego, czasami zazdroscilam mojej kuzynce ktora miala paczke przyjaciol i od podstawowki przyjazni sie z nimi az do dnia dzisiejszego
Doskonale Was rozumiem, mam 21 lat i beznadziejne zycie...mialam raz chlopaka ale on mnie zupelnie nie szanowal, robil krzywdy i potem odszedl....Mówią że jestem ładna...a nie chcą być ze mną....Nie mam przyjaciół, jestem obojętna ludziom i potrzebna tylko wtedy kiedy "czegoś potrzebują"...dalsze życie mnie przeraża....nie widzę sensu...Za każdą moją uprzemość ludzi odpłacają obojętnością...Tak bardzo się staram.....jestem do niczego;(
Tak samo mam staram się byc miła uprzejma dla innych a i tak wszyscy mnie olewają :/ no cóż może czas najwyższy przejąć ich taktykę i po prostu olewać po co mam niby przejmować się znajomymi ktorzy maja mnie gleboko gdzies??
Mam 32 lata i czuje sie jak smieć, całe zycie poniewierana i perfidnie wykorzystywana.
jak niby wszystko jest ok i zaczyna sie układać rok może krucej i wszystko cos trafia, taka niby códowna i kochana ale tylko na chwile. W rzeczywistości nikomu nie potrzebna i tylko przeszkadzam.
Mam dość. Matka mnie oddała do domu dziecka bo chciała synka, tam mnie bili i upakarzali, potem mase takich ludzi na mojej drodze w życiu.
Ojciec dziecka kochał mnie dopóki w ciążę nie zaszłam potem drwił i wytykał palcami, jaka to gruba jestem i jak to z dzieckiem nikt mnie nie zechce.
I wysiadam, mam już dość, syn?
Cudowny i kochany ale chrzesny lepiej sie nim zajmie niż ja.
Nie chce doczekać dnia w którym on też mi powie że już mu nie jestem potrzebna..........
Mnie nienawidzą rodzice, nie traktują jak kogoś z rodziny. Rodzeństwo nie interesuję. Mam 19 lat, jestem po maturze na studia nie poszłam bo nie mam pieniędzy a rodzice mi nie dadzą. Nie mam żadnej kolezanki, chłopaka, nikogo. Jestem sama i jedyne z kim rozmawiam to ze zwierzętami. Jestem nikim. Najlepiej gdyby mnie nie było... :(
agusss2901, ja mam kochającą rodzine, kilku prawdziwych przyjaciół. Ale czuje się równie beznadziejnie, brak sensu, sprawiło, że wogóle tutaj zaglądnąłem. Studiuje w Krk nie wiem po co mam konczyc studia. Nie znalazlem swojej połowki i codziennie przysparza mi to strasznie duzo przykorsci i smutku. Czasami gdy gdzies wyjde cos robie ze znajomymi zapominam o tym czesciowo. Zastanawiałem sie czy to jest depresja. 38826883gg
A co ma powiedzieć osoba po wylewie, która traktowana jest teraz przez każdego jak powietrze? Człowiek, człowiekowi wilkiem i największym wrogiem. Są takie czasy jakie są i trzeba liczyć na samego siebie a nigdy na kogoś drugiego. Mnie każdy też olewa ale ja się tym nie przejmuję, bo robię to samo z innymi i może to dlatego;)
Dodaj nowy komentarz