Problemy ze sobą po rozstaniu

Myślę że ja też mam depresję. Mam 27 lat, męża i 2,5 letniego synka. Nie pracuję, jestem na urlopie wychowawczym, chociaż mam możliwość wrócić do pracy bo mieszkamy razem z rodzicami i mama zajęłaby się małym. Ale jak wrócić do pracy jak tam jest kompletny kocioł -szefowa choleryczka, która ciągle wyzywa od nieudaczników i idiotów. Szkoda gadać. Rozglądałam się za inną pracą, byłam na kilku rozmowach ale nigdzie mnie nie chcą. Jestem kompletnym nieudacznikiem!!! Ciągle chodzę smętna, przygnębiona, chce mi się płakać, z wszystkimi bym się tylko kłóciła. Z moim ojcem już jakiś czas się nie odzywam, bo kiedyś bardzo niemiło się do niego odniosłam. On honorowy, ja też. Nie odzywamy się do siebie i nie wiem dokąd jeszcze tak będzie. Nie umiem przepraszać, w naszym rodzinnym domu-katolickim domu- gdzie zawsze w niedziele chodziliśmy do kościoła, nie umiemy się pogodzić w normalny, ludzki sposób. To mnie przytłacza. Chciałabym się wyprowadzić i już nie słuchać, że chodzę ciągle ospała, żebym wzięła się w końcu za robotę itp. Ale na razie nie mamy możliwości iść na swoje, sytuacja finansowa nie pozwala. Nie wzięłam sobie męża biznesmena, a na pomoc rodziców też nie możemy liczyć. Sprawy łóżkowe z mężem też zupełnie do kitu. Odkąd urodziłam dziecko można by było łatwo policzyć ile razy byliśmy w łóżku, i to jeszcze za wielkimi namowami. W ogóle nie odczuwam pociągu, te sprawy mogą dla mnie nie istnieć. Ale przecież nie da się tak normalnie żyć! Pięć lat temu straciłam chłopaka w wypadku samochodowym. Ciągle się zadręczam że to przeze mnie, pokłóciliśmy się wtedy trochę, oczywiście przeze mnie. Przeżyłam straszną traumę. Zero wsparcia od rodziny. Pozostawiona sama sobie. Wszyscy mi tylko wmawiali, że muszę żyć dalej i nie spoglądać w przeszłość, że muszę zapomnieć. Ale ja nie umiem zapomnieć, nie da się. Ból w sercu jest do dzisiaj. Patrzeć na siebie nie mogę, jestem taka wstrętna, mam krzywe nogi, do tego jakie zarośnięte, bo jak by tego jeszcze było mało, to choruję na hirsutyzm (nadmierne owłosienie) i lekarze stwierdzili, że po prostu taka moja uroda- nie ma przyczyny od wewnątrz organizmu. Nie lubię rozmawiać z ludźmi, od razu wtedy myślę, że wszyscy patrzą się na moje wąsy, brodę i baki. Oczywiście próbuje walczyć z tym owłosieniem przy pomocy pęsety ale odrastające ciemne włoski wyglądają okropnie. Teraz nie mam wcale przyjaciół, dwie czy trzy koleżanki, których też unikam. Nie chce mi się z nikim spotykać, rozmawiać. Jestem taka samotna! Jestem takim nieudacznikiem. Myślałam wiele razy żeby odebrać sobie życie ale mam przecież mojego małego skarba. Nie mogę go zostawić, tylko dla niego żyję. Nie wiem jak będzie wyglądało moje życie. Mąż wcześniej czy później przestanie mnie kochać. Nie wiem co ze mną będzie. Jestem taka samotna. Przeraźliwie boję się ciemności, boję się sama zostać w domu. Mój mąż pracuje na zmiany: 24 godziny pracy i 48 wolne. Najgorzej jest wtedy kiedy go nie ma w nocy i muszę spać sama, chociaż wtedy mam przynajmniej spokój, że nie będzie się do mnie dobierał. Przeraża mnie moje życie!!!

Nie wiem czy to ma sens żebym podzieliła się moimi problemami z wami. Nie lubię się rozczulać nad sobą, mój chłopak czasem narzeka, że nie chce takiej dziewczyny jak ja, bo nie potrafię zmienić nastawienia, które jest negatywne. Z moim chłopakiem jestem bardzo szczęśliwa, tym bardziej staram się uśmiechać, być wesoła, ale od pewnego czasu już po prostu nie potrafię. Wszystko zaczęło się od decyzji, której bardzo żałuje. Przerwałam studia językowe, anglistykę. Chciałam troszkę odpocząć i zastanowić się z czego chce, pisać prace i co tak naprawdę chce robić w życiu. Męczy mnie to, że siedzę w domu, sprzątać nie mam siły, nie spotykam się ze znajomymi, unikam ich, nie odpisuje na smsy. Szukam praktyk- stażu w tym momencie ale nic ciekawego nie znalazłam albo pracodawcy nie są zainteresowani. Unikam znajomych, bo nie chce ciągle mówić o tym, że w domu siedzę. W pazdz. wracam na studia, ale do tego czasu to męczarnia dla mnie ;( moje koleżanki uczą dzieci w szkole, a ja czuję się strasznie niepotrzebna.

A ja mam 15 lat.
Czasem mam tak że 2, 3 dni pod rząd mam objawy depresji, (zwykle z powodu częstych kłótni) ale potem zaraz wszystko wraca do normy i znów jestem taka jak zawsze - wesoła, pełna życia i energiczna. No i zaczynam skakać po domu i śpiewać co popadnie. ;P Dostaję jakiejś furii szczęścia, a raz na jakiś czas mam ochotę cały dzień siedzieć sama, uciec gdzieś daleko i do nikogo się nie odzywać. jestem wtedy wściekła....dziwne, nie ??
AnoNimka

Ostatnio myślę ,że też mam depresję.Chociaż mam dopiero 18 lat i pewnie mogę się wydawać niektórym śmieszną ,to nie jest zwykły "dół " rozkapryszonej nastolatki.Wszystko zaczęło się na początku liceum. Nie potrafiłam się po 9 latach ze znaną mi dobrze i bardzo lubianą klasą odnaleźć w nowym otoczeniu. Do tej pory nie mam żadnych znajomych w klasie z większością nie zamieniłam nawet słowa.Po pewnym czasie zaczęłam się spotykać ze starszym facetem(nie 40 latkiem ,ma 27 lat) od tamtej pory zaczęłam okłamywać rodziców ,ale nie było mi już źle byłam zafascynowana ,zakochana.. Sama nie wiem kiedy to się zmieniło.. od jakiegoś roku nic mnie nie cieszy,nic mi się nie chcę, na niczym mi nie zależy..Często budzę się w nocy i nie moge już zasnąć, sama nie wiem czemu.Nie czuję też wsparcia w nikim,jak budzę się śpiac u faceta krzyczy na mnie i czesto mnie wyzywa jeśli go obudze,rano tłumaczy sie tym,że nie panuje nad nerwami w nocy śpiąc.. Brakuje mi miłości jaka nas łączyła chociaż nic się nie zmieniło między nami... Sama często nie wiem czego chcę, potrafię kłócić się z nim ,że chce gdzieś wyjść ,a gdy on coś zaproponuje to już nie chce.. Często myśle o przyszłości ,często o śmierci,nie mam myśli samobójczych,tylko boję się jej , boję się,że zachoruje na raka,jak większość kobiet w mojej rodzinie, boję się ,że nie dostanę się na wymarzone studia, boję się ,że mój facet mnie zostawi, boję się ,że nie bedziemy sie mogli dogadać,że to nie jest to ,a ja kiedyś nie bede umiała się z nim rozstać, boję się dosłownie wszystkiego co związane z przyszłością,może to brzmi głupio,ale to nie jest zwykły niepokój,potarfię siedziec przed telewizorem z rodzicami i się rozpłakać ,sama nawet nie wiedząc o co mi chodzi.. Ostatnio próbowali ze mną rozmawiać,jak przypadkiem zobaczyli w nocy ,że płaczę.. nie umiałam im powiedzieć co się ze mną dzieje,wymyśliłam jakieś głupstwo na poczekaniu ,a później całą noc myślałam ,jakbym bardzo chciała powiedzieć to wszystko mamie ,żeby mnie przytuliła i pomogła,jakbym była małym dzieckiem które potrzebuje pomocy,o tym też często myśle.. o dzieciństwie ,które było takie bezproblemowe i fantastyczne i które już się skończyło i o młodości ,która mnie omija .. Nie chodzę na żadne imprezy,chociaż lubię tańczyć i się bawić..bardzo mi tego brakuje,a z drugiej strony nie mam ochoty nigdzie chodzić.. nie wiem co się ze mną dzieje..

Mam 19 lat... Depresja w tym wieku ? naprawdę nie wiem. może natłok przykrych spraw. Moja mama nie radzi sobie z alkoholem, pół roku temu zabili mojego kumpla, 4 miesiace temu zostawiłam chłopaka, ponieważ mnie szanował, aczkolwiek uważam to za największy błąd, ponieważ kocham go ponad życie i nie potrafię zacząć od nowa. Teraz jeszcze chcą uśpić mi psa ;| mam go od 9 lat. Może wydaje się to śmieszne, ale nie radzę sobie z tym wszystkim , teraz jeszcze doszła szkoła, nie wiem jak poradzę sobie z semestrem , a co dopiero z rokiem. Mam ochotę zasnąć i już się nie obudzić, nie potrafię z nikim rozmawiać o swoich problemach, postrzegają mnie jako osobę silną i niezależną, a ja już naprawdę nie daję rady. . .

czytam to wszystko i sama zastanawiam się co ze mną jest. Rok temu urodziłam dzieciątko, trochę przed porodem przestałam pracować, od tamtej pory siedzę w domu. Mam tego dość, do tej pory byłam wesołą, spełnioną i pozytywnie nastawioną do życia dziewczyną. Nie potrafiłam usiedzieć w miejscu, może to właśnie dlatego teraz jest mi tak ciężko przyzwyczaić się do obecnego stanu. Najgorzej jest teraz, zimą.. nie wychodzę nigdzie, tylko te cztery ściany.. czuję ze moja córeczka też nie jest szczęśliwa mając taką mamę. Teraz jeszcze chorujemy, więc ogólnie jestem osłabiona i przygnębiona. Mam dla kogo żyć, mam cudowną, zdrową córcię, (która czasem tak daje mi w kość). W mężu nie mam wsparcia, pracuję, wyjeżdża, rzadko jest w domu, zmęczony, nie rozumie czym ja mogę być zmęczona.. Nie mam z kim pogadać, i komu się zwierzyć. Teraz już totalnie jest mi wszystko jedno. Nie chce mi się rano wstawać z łóżka, nie chce mi się gotować, jeść. Wychudłam i wiem że źle wyglądam, nie mam chęci na nic. Czekam na wiosnę, może jak zobaczę że świat budzi się do życia to i ja się ponownie obudzę. Ale kiedy to będzie?

Witam,

Mam już ponad ćwierć wieku. Czuję się jednak jakbym miała o wieeeele więcej. Nie potrafię nawiązywać dłuższych i głębszych relacji z ludźmi. Zawsze byłam chorobliwie nieśmiała w relacjach z ludźmi, stąd nie dorobiłam się grupy stałych przyjaciół. Popadam przez to w ogromną frustrację, bo doświadczyłam, że przyjaźnie, relacje z innymi napędzają człowieka, dodają mu energii. Czuję się trochę tak jakbym obserwowała tylko świat, a nie w nim realnie żyła. Jak ktoś kto nie poznał kodu dostępu do czegoś co dodaje życiu witalności, energii, uśmiechu.

Są ludzie, którzy świadomie wybierają samotne życie. Ja czuje się czasem wewnętrznie tak uboga, że wydaje mi się, że nie mam innego wyboru, jak żyć samotnie.

Mam świadomość tego, że człowiek jest wytworem swojej wyobraźni. Moja wyobraźnia zbyt często koncentruje się wokół porażek i uników, jakich bywało wiele w mojej przeszłości. Denerwuje mnie to, że cały czas myślę o własnych problemach. Mawiają, że najlepszą metodą na zwalczenie złego nastroju jest skupienie uwagi na teraźniejszości. Czasem to pomaga. Jednak wiele negatywnych myśli z przeszłości pojawia się mimowolnie.

Był taki dłuuuugi moment w życiu kiedy myślałam, że jestem lepsza od innych. Nie odczuwałam potrzeby nawiązywania przyjaźni. Teraz myślę, że tylko w relacjach z innymi można odnaleźć życie. Możliwość myślenia o problemach innych i pomoc w ich rozwiązywaniu jest czymś nieocenionym.Czujesz się wtedy potrzebny. Wiem, że tak jest, ale sama wiedza i świadomość nie wystarcza.

W tym kiepskim nastroju, który towarzyszy mi już dłuższy czas odkrywam paradoksalnie coś dobrego. Odczuwam potrzebę dzielenia się z innymi. Lepsze to niż nie odczuwanie żadnych potrzeb w stosunku do innych i całkowita ignorancja. Czasem zły nastrój może być oznaką chęci pewnej przemiany i dowodem na to, że jest w nas wrażliwość na świat.

Nie chciałabym tymi wywodami wprawić kogoś w jeszcze większe przygnębienie. Piszę, bo ktoś może kiedyś ma lub miał podobne do moich problemy. Chciałabym żeby w chwilach przeogarniającjej samotności ten ktoś miał świadomość, że na świecie są jeszcze inne osoby, które odczuwają podobnie. Świat nie składa się tylko z przebojowych, roześmianych osób, jakich mnóstwo oferują nam media. Rozumiem bardzo dobrze ludzi, którzy odczuwają samotność i pustkę. Nie chcę jednak akceptować tego stanu. Zapisuję teraz na trwałe w pamięci każdą konfrontację z drugim człowiekiem. Czy to na ulicy, w sklepie, czy w pracy.

Moi interlokutorzy nie zdają sobie może nawet sprawy z tego jak ważni są dla mnie :).

Pozdrawiam serdecznie