W jakis sposób dobrze ułożyć sobie związek z nastolatką?

Psychoterapia dla Pana da szansę oceny całego życia (nie tylko z 17 latką) w innym świetle. Z tego co Pan pisze jest dużo trudnych doświadczeń w Pana życiu, a jednak nie zaprzepaścił Pan wrażliwego podejścia i szacunku do "młodej" istoty. Podziwiam i życzę owocnych poszukiwań.

A ja się z panem PrawiePokonanym nie zgadzam. To znaczy zgadzam się z tym, że mógł się Pan obawiać tego związku i uważam, że to bardzo dobrze, że nie chciał Pan byc z nia jedynie dla własnej przyjemności.
Ale nie uważam takiego związku za jakiś specjalnie trudny czy wręcz niemożliwy pod względem dojrzałości. Osoba młoda nie znaczy niedojrzała. A ta różnica wieku naprawdę jest niewielka. Sama jestem w związku z dużą różnicą wieku. Ja mam 18 lat, a mój mężczyzna skończył 40. Nie sądzę, że partnerstwo w takim związku jest niemożliwe. U nas wydaje mi się, że to ja jestem osobą dominującą w związku i trochę nim kieruję, ale nie chcę, żeby tak było i będę nad sobą pracować i dążyć do pełnego partnerstwa w naszym związku. Mój mężczyzna jest według mnie niedojrzały, ale myślę, że to nie jest jeszcze jakieś ostateczne, da się zmienić i uda nam się stworzyć prawdziwy związek.
Co do kwestii intymnej to ja jestem katoliczką i chcę czekać z seksem do ślubu. Mój ukochany też jest wierzący i się z tym zgadza, ale pomimo tego próbuje mnie namawiać, jednak decyzję moją szanuje i mówi, że wstrzyma się aż ja zdecyduję i to będzie moja decyzja. Choć uważam, że powinno się czekać z tym do ślubu, to myślę, że wiek nie ma tu nic do rzeczy. Jeżeli ludzie są oboje odpowiedzialni i się kochają prawdziwą miłością i nie jest to jakiś przelotny związek tylko stały, najlepiej na całe życie, to moim zdaniem mogą się kochać ze sobą bez względu na to, ile kto ma lat.
A poza tym to nie rozumiem, skąd ta dyskusja na temat aborcji. Czy ktoś tu w ogóle mówi o aborcji? Mnie by w ogóle taka myśl do głowy nie przyszła i podejrzewam, że żadnej osobie właściwie myślącej też nie. A pani psycholog pisze tak, jakby ktoś tutaj uważał, że można sobie spokojnie zachodzić w ciążę, bo zawsze można ją w razie czego usunąć.
A tak na marginesie to nie dziwię się tej dziewczynie, że poczuła się przez pana PrawiePokonanego odrzucona, bo ja już po pana wypowiedzi widzę, że traktował ją pan trochę z góry, jak dziecko czy młodszą siostrę, bo ona jest w Pana mniemaniu "nastolatką", a Pan "dorosłym mężczyzną". Nonsens. Myślę, że związek nie ma sensu, jeśli Pan myśli o niej w taki sposób i szanse na partnerstwo są wtedy naprawdę dość ograniczone. Ale to, że się Panu śni, przemawia jednak na Pana korzyść, bo to znaczy, że chyba naprawdę się Pan zakochał. Nie sądzę, że źle Pan zrobił mówiąc jej o wszystkim, bo szczerość i zaufanie to podstawa związku. Błędem jest moim zdaniem po prostu myślenie w taki sposób, jak pisał Pan na początku, dla niej jednak trochę krzywdzący. Z jednej strony współczuję Panu, że został Pan odrzucony przez osobę, na której Panu zależało, ale z drugiej strony rozumiem tą dziewczynę i może jestem stronnicza, ale sama też nie chciałabym być w ten sposób potraktowana przez starszego ode mnie mężczyznę. Denerwuje mnie, kiedy mój mężczyzna daje mi do zrozumienia, że jestem dziecinna czy coś w tym guście, bo przecież wiedział, że wiąże się z dużo młodszą od siebie osobą i że mogą z tego wyniknąć różnice. Poza tym według mnie to on się zachowuje jak przedszkolak a nie ja. Na szczęście jakoś się dogadujemy i w tej kwestii też pewnie dojdziemy do porozumienia. Zresztą on kiedyś powiedział, że jestem mądrą kobietą i chyba tak też mnie z reguły traktuje - nie jak nastolatkę, ale jak kobietę.