Zaburzenia schizoafektywne- co to jest i dlaczego?

Wyleczyć nie zaleczyć tak?

Wiosną 2009 słyszałem głos, który mi doradzał, trochę nakazywał, mało spałem po 2-4 godz. Kłóciłem się też z tym głosem, myślałem że wielu w moim otoczeniu jest przeciw mnie. Wnerwiłem się i wyjechałem od żony na miesiąc nad morze. Wróciłem i trafiłem do szpitala w sierpniu - zaburz. schizoafektywne w fazie manii. Wyszedłem po 2 m-cach. Potem ostra depresja do końca roku. Teraz powoli się polepsza. Dziewczyno musisz koniecznie bywa u lekarza i zmienia leki aż trafisz na ten najwłaściwszy, bo u mnie tak było. Idze żyć.

witam
dobór odpowiedniego leku to nie wszystko - trzeba mieć również odpowiednie podejście do własnej choroby
to co piszę teraz jest wynikiem moje obecnej wiedzy na własnych doświadczeniach
13 lat temu po wylocie ze studiów zapadłem w głęboką depresję która trwała kilka miesięcy dzień wyglądał na długim spaniu paleniu po 40 papierosów dziennie morze kawy i mało jedzenia - praktycznie leżałem na koyo rozpamiętywałem stracone szanse i nie wychodziłem z pokoju. Gdyby wtedy ktoś mnie na siłę namówił na sesję u psychologa - prawdopodobnie na depresji by się skończyło. Jednak wtedy ja sam uważałem się za normalnego człowieka - nie miałem pojęcia że coś jest ze mną nie tak. Depresja zaczęła ewoluować. W końcu moi rodzice zdecydowali się umieścić mnie na oddziale obserwacyjnym - diagnoza: paranoja. po latach leczenia, po kolejnych lądowaniach mam zdiagnozowaną schizofrenię paranoidalną. O co chodzi z tym podejściem??
po pierwsze: nawet jak "coś się dzieje nie tak w głowie" - musimy pamiętać że to jest tylko nasze subiektywne odczucie, nawet głosy i zwidy - tylko my to widzimy i słyszymy - starać się te subiekcje ignorować jeśli da się to w jakiś sposób rozróżnić, nie panikować, nie żalić się na prawo i lewo, iść do psychologa, w do psychiatry i w ostateczności zdecydować się na zmianę leków. Lekarz powie "nie trafiliśmy w lek" ale ja wiem że czasem takie choroby ewaluują niezależnie od zażywanych leków. D0la osób samotnych: pogadać sobie do ścian i się wyżalić w ten sposób co jest określane mianem "psychozy" - tak - ale tylko jak nikt nie słyszy - albo jak wsponiałem iść się wyżalić do psychologa;P

po drugie: starać się żyć niezależnie od zaburzeń i leków - ja raczej jestem zwolennikiem "im mniej różnych pigół tym lepiej" i powalczyć czasem samemu - nie muszę brać depakiny przy dużej dawce klozapiny - wolę zaślinić poduszkę w nocy podłożyć sobie ręcznik itp. Trzeba pamiętać że zarówno każdy neuroleptyk jak i lek wspomagający na poziomie polskiej obecnej psychiatrii ma skutki uboczne - kończy się to na braniu garści leków które w upływie czasu okaże się brzemienne w skutkach brakiem ogólnopojętej stabilności.

po trzecie: nie bać się szpitali psychiatrycznych - zawsze lepsze lądowanie tam niż zgon. Jeżeli jest już na prawdę źle "nie te leki" itp że się nie da wyjść z domu posłuchać radia czy oglądać telewizji - wtedy trzeba SZYBKO skontaktować się z lekarzem prowadzącym. co to znaczy "bardzo źle"?? Z reguły jest to zjawisko równi pochylej gdzie każdy kolejny dzień jest gorszy od poprzedniego i przychodzi chwila kiedy leżenie w łóżku nie gwarantuje przeżycia. O co chodzi? pojedyncze stany depresyjne pojedyncze złe dni się nie liczą - ważne żeby się pilnować i ewentualnie wyczuć tę krytyczną bardzo złą chwilę.

po czwarte: w szpitalu psychiatrycznym też toczy się życie - kwestia podejścia. Dla mnie jest to miejsce gdzie po wielkim dołku bez wyjścia mam szansę na BEZPIECZNĄ zmianę leków. Mój rekord takiej zmiany to 6 tygodni bez lądowania na obserwacji. Wbrew pozorom inni pacjenci w większości przypadków z zachowań własnych są rak samo normalni jak zwykli ludzie spoza "obiektu" a znam takich normalnych jeszcze nie zakwalifikowanych którzy by bardziej pasowali do takich miejsc:) Znam też takich pacjentów którzy traktowali pobyt w szpitalu jak na kolonii - w ogóle nie przejmowali się własnymi ułomnościami, brali co każą, robili co każą - ale ogólnie mieli luzackie podejście do miejsca i tematu.

AD. pkt 4 i 5: moje statystyki: 5 "lądowań" średnio co 2 lata

po piąte: mogę powiedzieć o sobie ale może u innych jest podobnie: da się żyć. Przy uwzględnieniu tego co napisałem powyżej stan na dzień dzisiejszy: pracuję od 11 lat mam bardzo porządnego pracodawcę, oprócz tego mam 2 grupę inwalidzką - biedy - jak na razie - nie klepię. Jestem samotny ale to wynik ewolucji chorobowych nawarstwiających się przez lata. Czasem mam różnego typu "zaburzenia" - z reguły cierpliwość wystarcza. Dawkowanie dzienne: 125 klozapu + 80 zeldoxu <- przesiadam się na zeldox.

pozdrawiam

waldi.