Zbyt romantyczna? Nie umiem żyć bez chłopaka, który nie chce ze mną być

Witam,postanowiłam tu się zalogować i coś napisać bo cieszę się, że znalazłam tę stronę i może żałuję że dopiero teraz:( dziś już wiem, że nie tylko mnie spotkała taka historia i że jest wiele nieszczęśliwych miłości.Ja swoją spotkałam prawie 2 lata temu i jakby ktoś mnie wtedy zapytał to nawet do głowy by mi nie przyszło, że życie tak mi się poplącze, a najbardziej zamiesza w sercu, które do dziś cierpi i nie umie sobie poradzić z tą sytuacją:( to właściwa strona dla mnie bo o depresje na pewno się otarłam - bo nie umiałam poradzić sobie i chyba nadal nie umiem z faktem, że czuję całą sobą, że spotkałam tego kogoś na całe życie i że mogę go stracić na całe i ta świadomość jest straszna!Bo właśnie, jak dalej żyć?Każda cząstka mnie mówi mi że to jest to ale nikt mi nie wierzy, wszyscy dookoła mówią właśnie "zostaw to/ on nie jest tego wart", a ja nie potrafię, nawet wtedy kiedy czuje się zraniona, to i tak go kocham - bo miłość po prostu jest,szkoda tylko że całe już teraz moje 26 letnie życie na nią czekałam, a ona wycięła mi taki numer:(((( więc prawie 2 lata temu, no dobra 1,5-ra postanowiłam zrobić coś ze swoim życiem, może trochę pomóc losowi i napisałam wykorzystując zbliżające się święta list do chłopaka którego poznałam 5 lat wcześniej, z którym byłam na studniówce i który przez całe 5 lat studiów był gdzieś obecny w mojej pamięci,list był ogólny, pytałam się czy mnie pamięta, pisałam co u mnie i że ciekawa jestem co u niego , w sumie wrzucając go do skrzynki nie liczyłam na odpowiedź - pomyślałam sobie, że pewnie ma już poukładane życie - dziewczynę, może narzeczoną a kto wie czy nie żonę i ku mojemu zdziwieniu dostałam odpowiedź smsem - że miło go zaskoczyłam tym listem i że chciałby zadzwonić,okazało się że miesiąc wcześniej rozstał się z dziewczyną po 4 ech latach i że nawet próbował do mnie dzwonić ale ja w tym czasie miałam problemy z telefonem.Pierwsza rozmowa po 5-ciu latach wyglądała tak jakbyśmy wczoraj się widzieli, potem był wspólny sylwester i wesele jego a w sumie naszych wspólnych znajomych, po którym moja bajka prysła, a ja uświadomiłam sobie jak jest on dla mnie ważny.Wtedy i może nadal jeszcze trochę była ważna dla niego jego była dziewczyna, dlatego jak to później sam stwierdził "uciekł" i zostawił mnie bez słowa wyjaśnienia - pisząc że on nie jest gotowy na coś więcej i że ja zasługuje na kogoś lepszego niż on - te słowa dobiły mnie jeszcze bardziej,a ja z bólu chciałam krzyczeć, a najlepiej uciec na koniec świata,nie wyobrażałam sobie jak mogę dalej żyć bez niego - bez tego jedynego właściwego i przeznaczonego!Jego metodą na mnie było milczenie, cisza nieodpowiadanie na wiadomości ja niestety nieświadoma że źle robię i targana burzą emocji domagałam się wyjaśnień, niestety bez rezultatów.On jednak nie powiedział zapomnij, zostaw mnie tylko "ja potrzebuję trochę czasu", "nie naciskaj" - to dawało mi nadzieje,nie widzieliśmy się kilka miesięcy i w maju sam się pojawił twierdząc że chce pogadać, ale te rozmowy do niczego nie prowadziły -bo powtarzał i w sumie powtarza ciągle to samo - że on jest za głupi dla mnie (bo ja mam mgr a on podstawówkę), że nie będzie ze mną bo ja bym pewnie na spacery chciała chodzić itd. tłumaczył mi że nie można z nikim być na siłę jak się nic nie czuje, bo tak się nie da, że on kocha nadal tą byłą i że teraz woli znajomości bez zobowiązań.Nasze relacje powoli zaczęły się odbudowywać, on kilka razy przyjechał, nawet umówiliśmy się za 2 tyg, kiedy on tydzień przed tym wiedząc że mam zaplanowany wyjazd napisał, że jak nie jadę to niech przyjeżdżam do niego (jak potem stwierdził - chciał nam dać szansę wtedy - niestety nie domyśliłam się intencji a wyjazd był umówiony i nie mogłam tego zmienić, choć gdybym co mu w głowie siedzi wiedziała to bez zastanowienia bym pojechała) - no i tu życie zrobiło mi na złość, choć ja tłumaczę że tak miało być.Kiedy za 2 tyg chciałam go zabrać na wesele - pomyślałam że to dobra szansa aby zacząć coś od nowa - wtedy mieliśmy długa rozmowę przez tel. - on stwierdził że zaciął się na mnie że nic nie czuje i że przestraszył się że może się udać - a wtedy znów może zostać zraniony - jak się zaangażuje wtedy wydał się że poznał kogoś i że wobec tej nowej dziewczyny nie chce być nie fair ( wg mnie mógł) - no i nie poszliśmy na wesele i zapadła cisza.Ja stwierdziłam że najwyżej dostanę po tyłku ale nie odpuszczę bo go kocham i napisałam do niego kilka listów,aż dostałam smsa "daj mi spokój",wtedy byłam tak zmęczona całą ta sytuacją że odpisałam - 'ok - od dziś masz spokój" - i co,po tym smsie następnego dnia wieczorem on przyjechał - chciał rozmawiać - a w tym co mówił tłumaczył się milionem beznadziejnych wymówek dlaczego nie możemy być razem ( że ma obity samochód, że dzieli nas różnica wykształcenia i to że ja mieszkam w mieście a on na wsi (choć ja już bym mogła się przenieść), że co na to moi rodzice, że te spacery...) - to że przyjechał dało mi nadzieję - bo wtedy już był z tą nowo poznana dziewczyną (twierdził że jej nie kocha i nie wie czemu z nią jest - a mi mówił że nie można być z kimś na siłę i bez uczuć - i tego nie rozumiem i czemu mówi mi jedno, robi drugie? Z nią jest a mnie całuje i przytula, dzień wcześniej pisząc "daj mi spokój"?Dziś wiem że on na pewno przeszedł poważną depresje związaną z tamtym rozstaniem, że jest rozchwiany emocjonalnie i sam sobie w jednym zdaniu zaprzecza i że nie ma odwagi coś zmienić bo boi się zranienia, po tym spotkaniu widzieliśmy się jeszcze raz i wtedy on poprosił "nie pisz do mnie ja się odezwę za jakieś 3 tyg, " - postanowiłam, że wytrwam.Minął miesiąc i zwątpiłam ,pomyślałam że skoro milczy tzn. że może tylko ja coś sobie uroiłam, że to nie prawda - ta moja cała miłość i że muszę żyć od nowa, że widać to nie to,nie powiem że było mi łatwo, a wręcz cholernie ciężko, bo on codziennie i nawet dziś jest w moich myślach i sercu, bo mimo tylu szarpań wszystko mi mówi że to jest to, po 3 ech miesiącach ciszy dostałam smsa - " co tam u mnie i jak sobie życie układam i że on chciał już dawno napisać tylko się zebrać nie mógł i że chciałby się spotkać i prosi o cierpliwość" - i jak tu nie robić sobie nadziei że wszystko może jeszcze nie stracone - po tym sms sam się odzywał co tydzień, dwa i pytał czy się spotkamy - tylko jak on mógł to mnie nie było a jak ja byłam to jego nie było i tak minął rok, kolejne święta i sylwester - nawet dostałam życzenia i chciał przyjechać ale ja źle się czułam, a tydzień po miałam wesele i też nie mogłam,wtedy stwierdziłam - jak będzie chciał to się odezwie ja nie wiedziałam czy ma dziewczynę czy jest sam i w ogóle co u niego.Po 3-ech tyg. ciszy dostałm smsa - "że pewnie się zakochałam i mam kogoś bliskiego i że on był tylko epizodem" - tą wiadomością rozwalił mnie znów psychicznie - odpisałam że on jest głupi bo ja ciągle go kocham i że chyba on chce abym była w jego życiu epizodem Po tych wiadomościach rozmawialiśmy - 1-wszy raz od pół roku a następnego dnia się widzieliśmy - jak mogłam przypuszczać - nadal miał dziewczynę choć twierdził i nadal twierdzi że jej nie kocha,że nie jest szczęśliwy i że nie wie czy będzie ze mną czy z nią wtedy ze mną chciał się kochać (przy ciągłym twierdzeniu że nic nie czuje do mnie) ale stwierdzeniu że może to być szansa dla nas - jak można sobie dać szanse jak się człowiek nie widzi ze sobą - to jak można spróbować, jak można coś poczuć na odległość? Niby był z nią ale pisał że ma ochotę się spotkać tylko nie ma czasu,potem miał jak twierdził mętlik w głowie,potem zwaliły mu się na głowę problemy ze zdrowiem i finansowe,co raz pytałam co tam słychać nie pisząc nic o spotkaniu, a on sam opisywał że chciałby się spotkać ale nie ma czasu bo pracuje od rana do nocy,nie pisał nic o dziewczynie, aż po jakimś miesiącu napisał, że w tygodniu nie ma czasu a ma chęci na spotkanie a weekendy spędza z dziewczyną.Po 4-ech miesiącach się widzieliśmy - znów chciał mnie całować, kochać się , a nie chciał rozmawiać - łatwo mu mówić mi o swojej byłej i obecnej dziewczynie - co do nich czuje a co nie, łatwo mu gadać o bzdurach, a jak tylko chcę porozmawiać o nim i o mnie to milczy, zmienia temat, powtarza ciągle te same wymówki - że ja bym pewnie na spacer chciała chodzić, że on nic do mnie nie czuje, że jestem tylko koleżanką, i że nie chce się we mnie zakochać bo nawet nie wiem jaki on jest wtedy zazdrosny i że spokoju by mi nie dał - nie chce - czyli dla mnie może ,powiedział mi że nie zaufa już żadnej kobiecie, ze nie wierzy w miłość, że nie kocha tej z która jest, że nie jest szczęśliwy ale jest zaspokojony fizycznie i że miłość przyjdzie z czasem, a nawet jakby zerwał z nią to niech nie myślę że do mnie przybiegnie i że wtedy rok temu jakbym przyjechała, co miałam ten wyjazd to pewnie dziś już bylibyśmy szczęśliwi " - strasznie takie słowa ranią - bo ma się świadomość że coś jednak jest, że przecież jakby nie chciał toby nie przyjechał, unikał by kontaktu - tylko co z tego jak widzimy się co kilka miesięcy jak dobrze pójdzie, bo on niby chce i ma ochotę się spotkać, ale mu to nie wychodzi - bo uparcie trwa przy tej której nie kocha - i jej chce dać szanse, a ze mną boi się być - ja tłumacze sobie że boi się zaangażować, bo boi się zranienia, bólu, boi się coś poczuć bo boi się cierpieć a ja w tym wszystkim jestem bezsilna - bo co bym nie robiła to jest źle - ja pisze - to za dużo, jak nie pisze to wychodzi że mi nie zależy, jak mówię że kocham to on mówi - ja też się tak zachowywałem lub jego była tak się zachowywała - ciągle jestem do niej lub do niego porównywana - choć tłumaczyłam mu wiele razy że ja to ja - jestem inna i go nie zranię nie zostawię bo go kocham bo jest dla mnie ważny!Od naszego ostatniego (2- go w tym roku spotkania) minęło 1,5 miesiąca - w tym on z powodu tej swojej depresji po rozstaniu i innych zmartwień wylądował w szpitalu o czym dowiedziałam się przypadkiem od jego przyjaciela , który myślał że wiem a ja myślałam że padnę jak się dowiedziałam - normalnie to bym pojechała do szpitala a tak w tej głupiej i chorej sytuacji znów sms - odpisał że takie tam małe problemy zdrowotne i dlatego milczał,po tym jeszcze sam z siebie napisał 2 razy czy jestem u siebie na działce, ale mnie wtedy nie było i tak do dziś milczenie trwa a sytuacja powtarza się w kółko - milczenie,potem przebłyski normalności, jakaś nadzieja na bycie razem i znów mówienie - układaj sobie życie, znajdź sobie kogoś innego.Tylko po co jak ja jego kocham - tylko jestem w tej miłości bezradna - bo ja go nie zmuszę do tego aby był ze mną, a żadne moje działanie nie działa,więc postanowiłam że nie będę się narzucać - jak ma to być to będzie jak  chciał to się odezwie no i czas pokaże co nam pisane Choć cholernie trudno jest żyć w takiej sytuacji, bo nie chce się nic, nawet uśmiechać:(((( nie wiem co robić/ nie chcę kończyć tego bo nie chcę go stracić/ ale jest strasznie trudno żyć z świadomością że jest ktoś kogo kochasz ponad życie, tak że każda cząstka ciebie mówi Ci że to jest to, że czuje się kiedy jest u niego źle, że coś się stało itd., A ten ktoś mówi ci że nie chce się w tobie zakochać - choćby mógł i woli być z kimś kogo nie kocha, a z którym jedynie uprawia sex no i jest pewnie z przyzwyczajenia ,straszne jest to że bratnie serca i dusze nie mogą być razem bo ciągle się mijają! A on wcale nie chce urywać tej znajomości i tylko po co mnie zwodzi co raz i burzy mój jako taki spokój psychiczny? Już kilka razy mówiłam sobie - dobra koniec tego! Może widocznie trzeba odpuścić ! I co się działo zaraz - on się odzywał, lub działo się coś złego że ja nie mogłam inaczej - tylko się odezwać i dla mnie to życie dawało mi znak że warto walczyć i czekać i nie odpuszczać.Więc może ludzie mnie wyśmiewają, ale ja nadal wierzę (mimo cierpienia i zranienia) mam nadzieję i walczę ale poprzez czekanie,bo nie wyobrażam sobie inaczej życia, pokochać kogoś innego ,niestety wiem że powinnam nabrać do tego dystansu - bo inaczej zwariuję - tylko nie wiem jak bo myśli i uczucia są silniejsze niż rozum! Z nadzieją w bezsilności kończę bo się rozpisałam że hoho a co będzie dalej - życie pokaże a wszystkim życzę dużo sił wiary i nadziei no i odwagi do walki o to co dla nich w życiu najważniejsze!Trzymam kciuki.

Przeżywam teraz straszne chwile... Nie potrafię sobie poradzić ze sobą... Sama się o siebie boję.
Prawie nic nie jem, nie mogę zasnąć w nocy, a jak już zasypiam, to ze zmęczenia psychicznego.
Nie wiem, co mam robić...;(
Nawet nie wiem, od czego zacząć...
Byłam z chłopakiem ponad rok. Był to naprawdę poważny związek. Mieszkaliśmy u mnie z moimi rodzicami. On bardzo był za mną, strasznie kochał... Mnie denerwowało to, że nie ma stałej pracy i zaczęłam naciskać, aby wyjechał do pracy za granicę, ponieważ on był niezwykle pracowity i ambitny, to wiedziałam, że poradzi sobie. Wyjechał więc i wszystko zaczęło się psuć. Poczułam wolność i bardzo mi się to spodobało, ponieważ jak z nim byłam, bardzo mnie ograniczał. Zaczęliśmy się strasznie kłócić, poniewierać... Zerwałam z nim. On przyleciał z kwiatami, ale nie wybaczyłam mu. Mieliśmy ze sobą kontakt, wciąż mówiliśmy, jak się kochamy i w ogóle... Było prawie tak, jakbyśmy byli razem, tylko nie chciałam na razie do niego wracać, ponieważ bałam się, że będzie jak dawniej... Dzwonił bardzo często... W maju spędziliśmy ze sobą kilka dni w pensjonacie... Poźniej widzieliśmy się pod koniec czerwca, jak przyleciał...
Wróciliśmy do siebie... Powiedziałam mu kategorycznie, że ma wrócić na stałe do Polski... Nie bardzo mu się to widziało, więc powiedziałam: albo jutro jesteś u mnie, albo koniec... Chciałam, aby jak najszybciej już był przy mnie...Tak bardzo chciałam już z nim być... Powiedział, że przyleci. Czekałam cały dzień, nie pojawił się, przez dwa tygodnie miał wyłączone telefony... Przeżyłam koszmar. Cierpiałam jak nigdy przedtem. Nigdy nie byłam w takim stanie. Nie wiedziałam, co myśleć, miałam najgorsze myśli. Przyjechał do mnie po tych 2 tygodniach... Nie mogłam się uspokoić, jak go zobaczyłam, tak płakałam ze szczęścia. Powiedział mi, że zatrzymali go na lotnisku (wiem, że miał pewne problemy z prawem), że siedział...
Spędziliśmy ze sobą 8 dni. Mieliśmy wspólne plany, chcieliśmy się wyprowadzić na stancję. On miał wrócić do swojej starej pracy, a ja studiować... Spał u mnie prawie codziennie, ale też często jeździł do domu, co bardzo mnie zdziwiło, bo nigdy tak często tam nie jeździł... W sobotę pojechał do domu. Pisaliśmy jeszcze ze sobą, zadzwonił jeszcze. Mieliśmy jechać w niedzielę nad morze, umawialiśmy się już, jak to będzie i w ogóle... W niedzielę miał znów wyłączone telefony i nadal je ma. Minęły już 34 dni... zero odzewu z jego strony... NIC...
ZAŁAMAŁAM się strasznie... jest ze mną jeszcze gorzej, niż było... Pojechałam do jego domu... Jego mama mi otworzyła i zapytałam, gdzie on jest... Powiedziała najpierw, że nie wiem... Widziałam, ze coś kręci... Weszłam do środka i zaczęłam z nią rozmawiać... powiedziała mi, że wyjechał do pracy za granicę...Jak ja to usłyszałam... Nogi mi się ugięły, mało co nie zemdlałam. Mieliśmy przecież za 4 dni wyjechać oglądać stancję... Powiedziała mi, że nie kazała mi mówić, że wyjechał... mówiła, że mówi mi to w tajemnicy (wiem, że to chore)... Nie wiedziałam, co robić, napisałam do jego siostry... mówiła, że dzwoni do niej, ona nie była za tym, żebym do niego wracała, napisał mi, że mnie ostrzegała i że to nie wymaga komentarza... Zapytałam, czy mówił, co sądzi o mnie, a ona że tak, ale obiecała mu, że nie powie. Dziś dokładnie mija 34. dzień. Jestem zrozpaczona, nie wiem, co myśleć, nie wiem, co się dzieje... Mam najgorsze myśli, że ma tam nowe życie i jakąś kobietę.
Proszę, powiedzcie, co o tym myślicie...

A ja uważam, że życie ma sens tylko jak ma się dla kogo żyć. Na początku są to rodzice, rodzeństwo, ale z czasem to nie wystarczy i potrzeba nam innej miłości. W końcu mama ma tatę, rodzeństwo też układa sobie życie na swój sposób i zostaje się samemu. Tak też można być spełnionym w życiu, ale osoba dla której życie to bycie z kimś, pomoc, oparcie i stworzenie swojego małego światka we dwoje, nigdy nie uzna swojego życia za spełnione póki nie spotka takiej osoby.

a wyobraźcie sobie sytuacje,w której to jesteście zakochane, pisujecie codziennie z tym kimś, dzwonicie do siebie, gadacie o wszystkim, jesteście w jednej paczce więc i często przebywacie w swoim towarzystwie w weekendy, więc jeśli on podrywa jakąś pannę albo ona przystawia się do niego to to widzicie, przyjaźnicie się,więc on nawet opowiada o innych dziewczynach, ekscytuje się tymi wydarzeniami. czasem sypiacie ze sobą... niby ma się go ale jednak nie, bo on nie chce się związać. czy to nie jest gorsza sytuacja? czy nie łatwiej kochać bez wzajemności i nigdy nie zaznać przyjemności bycia z tym kimś... bycie z kimś ,,przez szybę" boli jeszcze bardziej. zapewniam Was dziewczyny!!!

sorki, źle zinterpretowałam to co napisałaś.
Są takie fajne słowa piosenki; ,,sposób na życie jeden mam, niczym się nie przejmować..." myślę, że to właśnie jest najlepszy sposób na przeżycie tego długiego i beznadziejnego życia. szkoda tylko,że nie każdy to potrafi....