Zapobieganie nawrotom depresji

Witam mam na imię Krzysztof, mam 32 lata.
Potrzebuję bardzo pilnie pomocy.

Zacznę od początku. W 1988 roku umarł mój Ojciec co miało bardzo negatywny wpływ na moje życie, miałem 11 lat. Mama zachorowała po śmierci Taty na padaczkę pourazową. Spędziła w szpitalach łącznie około 7 lat, czyli okres, w którym potrzebowałem rodziców, wsparcia, miłości, brakowało mi tego. Mnie i moją o 5 lat młodszą siostrę wychowywała Babcia, która poświęcała czas raczej siostrze. Nie odczuwałem miłości, czułem się jak intruz, do czasu kiedy wprowadziła się do mojego bloku dziewczyna. Miała 13 lat, ja 14, imponowało jej to, że byłem szkolnym DJ-em, świetnie grałem w piłkę i byłem duszą towarzystwa. Pochodziła z rodziny, w której nigdy nie padło słowo kocham Cię, rodziny patologicznej i tak jak ja potrzebowała kogoś bliskiego. Polubiliśmy się i to bardzo, w końcu ktoś mnie rozumiał, ktoś mnie słuchał, gdy miałem problemy, ktoś potrafił pogłaskać mnie po głowie i powiedzieć będzie dobrze.
Brak zainteresowania ze strony rodziny, brak pieniędzy na ubrania, kino, imprezy i chęć zaimponowania tzw. miejskiej mafii doprowadziły do konfliktu z prawem, kradłem samochody na zlecenia, dokonałem kilku kradzież z włamaniem. Dziś wstydzę się tego, byłem młody, głupi i duży wpływ na to mieli koledzy. Trafiłem na 10 miesięcy do Zakładu Karnego, koleżanka odwiedzała mnie, mówiła, że mnie kocha, że nigdy mnie nie skrzywdzi, dzięki niej przeżyłem w tym strasznym świecie jakim jest Zakład Karny. Gdy wyszedłem byłem jej wdzięczny za wszystko co dla mnie zrobiła, miałem 20 lat i osobę, która mnie kochała. Czy ja ją kochałem? Nie, ale była to osoba, przy której czułem się bezpiecznie, czułem się potrzebny. Było mi dobrze, zapytała mnie czy chciałbym mieć z nią dziecko, powiedziała, że w trójkę będzie nam raźniej, przemyślałem wszystko i dotarło do mnie, że może miłość, której mi brakowało, a której jest dużo we mnie mogę przelać na dziecko, które będzie szczęśliwe, które nie będzie cierpiało tak jak ja. W 4 miesiącu ciąży dowiedziałem się, że owa koleżanka zdradzała mnie wielokrotnie z moimi kolegami, z dwoma kumplami z dzielnicy. Jestem osobą słabą, odporność na emocje, stres nie istnieją w moim przypadku, załamałem się. Dziecko było w drodze, ja czułem się oszukany, ponownie niekochany, życie traciło sens. Szukałem lekarstwa na ból, był to alkohol, dragi, dziewczyny. Urodził się mój Synek, jestem odpowiedzialny (chyba) więc kupiłem wyprawkę i postanowiłem mimo bólu spróbować raz jeszcze. Męczyłem się strasznie, chciałem mieć pełną rodzinę być z Synem jednak byłem bardzo nieszczęśliwy. Mama powiedziała mi, abym coś z tym zrobił, abym się przełamał i wybaczył jej, nie udało się. Do tego miałem problemy z „miejską mafią”, która wymagała bym dla nich pracował itp. Wyjechałem do innego miasta, zamieszkałem w mieszkaniu studenckim z dwoma chłopakami. Studenci dużo imprezowali, dołączyłem do ich towarzystwa, poznawałem ludzi, to było lekarstwem na mój ból. Z Synem miałem kontakt i mam do dzisiaj, każde wakacje, ferie, święta, spędza u mnie. Po kilku miesiącach beztroskiego życia uzmysłowiłem sobie, iż jest mi źle, nikt mnie nie kocha, nie mam nikogo kto będzie przy mnie. Zacząłem poszukiwać kobiety, miałem wymarzony typ, wiedziałem kogo szukam, z kim chciałbym być. Po kilkudziesięciu „związkach” dwu, trzydniowych (nie potrzebowałem więcej czasu, by wiedzieć czy to właśnie ta osoba) poznałem dziewczynę. Urocza brunetka, spodobaliśmy się sobie, kilka spotkań i zamieszkaliśmy razem, po kilku miesiącach nawet fajnego związku okazało się, iż dziewczyna ta ma większe problemy emocjonalne niż ja. Pomagałem jej, ale oczekiwałem również wsparcia z jej strony, którego niestety nie uzyskałem. Starałem się bardzo by było jej dobrze, jednak pewnego dnia weszła do pokoju z nożem i powiedziała, że mnie zabiję, jeśli ją opuszczę. Miała silną depresję, próbowała popełnić samobójstwo. Ten związek zmienił mnie całkowicie, nie widziałem szans na przyszłość, przestałem pracować, nie dbałem o siebie, piłem, ćpałem. Nie jestem, a może nie byłem brzydkim facetem, więc jak już się umyłem i poszedłem do klubu napić się by ugasić smutek, zawsze poznawałem jakąś kobietę, kończyło się to związkami, które trwały kilka dni. Żadna z poznanych kobiet nie była tą jedyną wymarzoną, każda miała w sobie coś z czego nie mógłbym zaakceptować. Były to kobiety, które szły ze mną do łóżka kilka godzin po poznaniu mnie więc i tak w sumie skreślało je to na starcie. Kolejny wypad do klubu (koniec 2004 roku), aby upić się na umór okazał się szczególnym wydarzeniem w moim popier…… życiu, zobaczyłem ją, zjawiskowa, piękna, z twarzy anioła, bardzo seksowna i zgrabna, dziewczyna, z której nie spuszczałem wzroku. 7 CUD ŚWIATA. Naprawdę nie przesadzam, była idealna, była właśnie ta wymarzoną kobietą ale na razie tylko wizualnie. Robiłem podchody, kwiatek od kwiaciarza, drink, takie w sumie trochę końskie zaloty ale była tak piękna, że bałem się podejść, bałem się kosza, wolałem móc patrzeć na nią. Kolejna impreza, przyszła – cudowna i piękna jak zawsze, odważyłem się zagadać, okazało się, iż ma Córeczkę, jest po nieudanym związku. Ucieszyłem się tak bardzo, że po powrocie do domu sprzątałem do 11 rano, nie mogłem zasnąć, myślałem o niej, bałem się, że może mnie odrzuci, że nie spodobam jej się. Stało się jednak inaczej, spotkaliśmy się kilka razy i postanowiliśmy zamieszkać razem. Jej Córeczka naprawdę super dziewczynka, zaakceptowała mnie, rysowała mi laurki, byłem tak zajebiście szczęśliwy!!! Po kilku tygodniach znajomości powiedziałem jej, że chciałbym mieć jeszcze jedno dziecko, usłyszałem coś co mnie zdziwiło – ja też. Znaliśmy się 3 miesiące i poczęliśmy dziecko. Po wielu ciosach jakie zadawały mi kobiety byłem wrakiem człowieka, jednak cieszyłem się, że mam tą wymarzoną, cudowną kobietkę. Nie wiem co się ze mną stało ale przeżywałem coś w stylu rozdwojenia jaźni, przychodziłem pijany do domu jako pan x, biłem ją, nie niszczyłem mebli jak to ma miejsce w innych przypadkach, po prostu biłem. Po akcie przemocy wyłączał się pan x i stawałem się sobą, przytulałem, całowałem nie wiedziałem co zrobiłem i dlaczego. Wielokrotnie zastanawiałem się skąd to się bierze, skąd moje zachowanie, dlaczego atakuję osobę, o której marzyłem przez kilka lat. Takich wydarzeń w naszym pięcioletnim związku było około 20. Wysunąłem wnioski, mogła to być zemsta za kobiety, które mnie niszczyły, ewentualnie strach przed tym, że zostanę zdradzony. Wszystkie poprzednie, poważne związki kończyły się tak samo byłem zdradzany lub zostawiany jak nikomu niepotrzebny pies. Urodziła się nasza Córeczka, jest najwspanialszą osoba na świecie, dziecko piękne i mądre, do którego uśmiechają się obcy ludzie na ulicy, ma w tej chwili 4 latka. Pan x trwał nadal we mnie do września 2009 roku, w grudniu usłyszałem od mojej ukochanej, że mnie nie kocha, że nie chce już być ze mną. Wiem, że ją raniłem, ale ja nie pamiętam zbytnio dlaczego byłem panem x i dlaczego tak się zachowywałem. Słowa nie kocham Cię, koniec z nami, zabiły pana x, mnie powoli też zabijają. Pan x umarł, nie ma go, nie dopuszczam do siebie myśli, że mogę zrobić coś złego mojej najukochańszej, bardzo się zmieniłem gdy to usłyszałem, jestem wyciszony, ulegam w sytuacjach gdy mam rację aby tylko nie drażnić tej wymarzonej. Otrzymałem od niej szansę i myślę, że wykorzystałem ją w 100%, na jej twarzy zaczął pojawiać się uśmiech, spędzaliśmy ze sobą więcej czasu niż wcześniej, ogólnie byłem szczęśliwy, pozbyłem się pana x raz na zawsze. 6 kwietnia b.r. pokłóciliśmy się o błahostkę, ale nie była to jakaś wielka awantura, zwykła sprzeczka, zaczęło się, usłyszałem, że robi mi na złość bo nie chce być ze mną, ponownie się załamałem. Dzisiaj przeszliśmy poważną rozmowę i usłyszałem, że to definitywny koniec.
Od grudnia cierpię na depresję, która powstała w związku z pierwszymi słowami „nie kocham cię”. Siedzę przy komputerze do 5 rano, nie mam ochoty na nic, nie chce mi się pracować, nie cieszy mnie moje hobby, jestem przygnębiony, wciąż myślę o samobójstwie. W przeszłości próbowałem odebrać sobie życie trzy razy, trułem się psychotropami Mamy, Hydroxyzyną bodajże lecz dawka była zbyt mała, następnie podciąłem sobie gardło jednak był to chyba nieodpowiedni moment, ponieważ wydarzyło się to na komisariacie policji i w trzy minuty byłem na stole operacyjnym, następnie podciąłem sobie żyły, już odjeżdżałem i znaleźli mnie, skończyło się na wielkiej bliźnie. Teraz nie daję rady, nie popełnię już błędu. Kocham bardzo swoją rodzinę, zmieniłem się tak bardzo, że sam się dziwię, iż można zmienić swoje podejście do innych, swoje zachowanie w takim wieku i w tak krótkim czasie. Moja ukochana jednak celowo robi wszystko by było mi źle, bym sam odszedł. Kocham Ją tak bardzo, że nie potrafię odejść, Ona, Dziewczynki są dla mnie całym moim życiem, sensem życia, powietrzem. Czasu nie cofnę nie uda się pozbyć z Jej pamięci pana x jednak uważam, że nie jestem złym człowiekiem. Dbam o Rodzinę, wiem, że czują się przeze mnie kochani, nasza Córka jest bardzo za mną, nawet jeśli gdzieś wychodzę ze smutkiem mówi, że będzie bardzo tęskniła, wiem, że mnie kocha i nie mogę się pogodzić ze stratą najbliższych.
Zdaję sobie sprawę, że część z Was napisze, że sam sobie na to zasłużyłem ale proszę Was o wyrozumiałość, pan x to nie ja, on już umarł. Nie potrafię tego wytłumaczyć ale nigdy nie chciałem Jej skrzywdzić. Historia lubi się powtarzać gdy zostanę sam, ponownie będę pił, ćpał, zadawał się z nieodpowiednim towarzystwem, nie chcę tego! Boję się samotności, nie chcę być ciężarem dla moich bliskich, nie chcę by moim dzieciom koledzy w szkole mówili, że ich ojciec to pijak, ćpun. Wiem, że nigdy nie przestanę kochać mojej wymarzonej dziewczyny, wiem, że gdy pojawi się rywal, pozbędę się go, ucierpi na tym osoba, którą kocham nad życie, której oddałbym wszystko, dla której wolę odebrać sobie życie. Nie chcę ranić dzieci, ukochanej, po rozstaniu będzie źle, ja nie dam rady, nie chcę by inny facet dotykał mojej ukochanej, by moje dziecko mieszkało z innym facetem, nie chce kur… tego oglądać. Będę ciężarem dla wszystkich, skończę pewnie ponownie w Zakładzie Karnym, ponieważ jak tylko pojawi się rywal pobiję go, wyjdę i ponownie to samo. Moje życie nie ma sensu bez moich kochanych dziewczyn, sam żyć nie będę, ponieważ nie dam rady a chcę by one żyły normalnie. Zastanawiam się tylko czy kolejny partner mojej ukochanej nie będzie gorszy ode mnie, czy nie skrzywdzi moich dzieci, czy gdy mnie nie będzie znajdzie się ktoś kto im pomoże. Tak załamany i bezradny nie byłem chyba nigdy, jak ktoś już napisał tutaj "nie chce popełniać samobójstwa, ale żyć też nie chcę", fajny tekst, bardzo mądry. Czy uciekam od życia? Nie, uciekam od cierpienia, od tego, by po tym jak zostanę sam nie ranić tych, których kocham.
Czy może ktoś mi powiedzieć jak mogę odzyskać moją UKOCHANĄ? Chciałbym dla nich żyć, ale tylko dla nich.